บทที่ 321 บอยแบนด์หลบกระสุน

บ่ายวันนั้น เฉินหลงโทรศัพท์ผ่านดาวเทียมมาจากกัมพูชา เพื่อแจ้งให้เราทราบว่าอาวุธล็อตนั้นจะมาถึงน่านน้ำใกล้เกาะเชจูในวันพรุ่งนี้ เขาให้เบอร์ติดต่อไว้หนึ่งเบอร์ เพื่อให้พวกเรานัดหมายสถานที่และวิธีการส่งมอบกับทางผู้ส่งเอาเอง

ผมมอบหมายหน้าที่นี้ให้หลิ่วซานหู่ไปจัดการ หลิ่วซานหู่พากิมจียอง กิมมยองชอล คังแฮจิน และจองดงวอน ทั้งสี่คนออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นเพื่อทำภารกิจรับของ

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงรุ่งสาง ในขณะที่ผม ลูกพี่ลูกน้อง เลี่ยวเว่ยมิน และคนอื่นๆ อีกสองสามคนกำลังนั่งล้อมวงดื่มเหล้ากินมื้อดึกกันอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กในลานบ้าน ประตูรั้วก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆ หลิ่วซานหู่ กิมจียอง กิมมยองชอล และคังแฮจิน เดินเรียงแถวเข้ามา โดยที่มือของแต่ละคนลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ดูมีน้ำหนักมหาศาล

ผมสังเกตเห็นว่าคนหายไปหนึ่งคน จึงเอ่ยปากถามทันที “พี่หลิ่ว แล้วดงวอนล่ะ? ทำไมไม่กลับมาพร้อมกัน?”

หลิ่วซานหู่ตอบเสียงเบา “บอสครับ ของมันค่อนข้างเยอะ บ่ายวันนี้พวกเราเลยไปหารถตู้เก่าๆ มาคันหนึ่งเพื่อขนของกลับมา เพื่อความปลอดภัย ผมเลยให้ดงวอนไปจัดการทำลายรถคันนั้นทิ้ง เขาจะขับรถวนดูให้แน่ใจว่าปลอดภัยแล้วค่อยกลับมาครับ”