บทที่ 320 องค์กรสัปเหร่อ (คลีนเนอร์)

ช่วงหลายวันต่อมา พวกเราทุกคนต่างกบดานอยู่แต่ในคฤหาสน์อันห่างไกลหลังนี้ โดยไม่มีใครย่างกรายออกจากประตูแม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนต่างพากันพักผ่อนเพื่อสะสมพละกำลัง ควบคู่ไปกับการเฝ้ารอข่าวคราวจากทางฝั่งพัคกุกชาง

จนกระทั่งในช่วงบ่ายของวันที่ห้า เสียงเคาะประตูตามรหัสลับที่นัดหมายกันไว้ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูรั้ว ยูซานโฮเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง พัคกุกชางที่เนื้อตัวมอมแมมจากการเดินทางพุ่งตัวแทรกเข้ามาด้านใน ทันทีที่เข้ามาเขาก็คร้านที่จะเอ่ยปากทักทายปราศรัย แต่ดิ่งตรงมาพูดกับฉันทันที "คุณจางครับ เรื่องของคุณมีร่องรอยความคืบหน้าแล้วครับ"

เขาวางซองเอกสารหนาเตอะใบหนึ่งลงบนโต๊ะหินอ่อนกลางลานบ้าน พลางดึงภาพถ่ายและข้อมูลปึกหนึ่งออกมาแผ่กางไว้ เขาสะบัดนิ้วชี้ไปยังภาพถ่ายคู่ของชายหญิงที่ดูค่อนข้างพร่าเลือนใบหนึ่ง พลางเปิดประเด็นพูดตรงเข้าเป้าทันที "คุณจางครับ ผมสืบหาความจริงแน่ชัดแล้ว เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายทั้งสองคนนี้มีความสัมพันธ์เป็นคนรักกันจริง ๆ แต่ทว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดาเลย ชายคนนี้ชื่ออีซองอุค เป็นพวกแมงดา มีอาชีพคอยจัดหาและลากคอลูกค้าที่มีเงินมีอำนาจมาให้ คิมมินอา แฟนสาวของเขาคนนี้โดยเฉพาะ"

"ผมเน้นสืบสวนร่องรอยการเคลื่อนไหวของพวกเขาก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น และพบว่าในคืนวันที่ห้าตุลาคม ซึ่งเป็นคืนเดียวกันกับที่พวกคุณน่าจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกับพวกเขาที่ร้านปิ้งย่างสไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือ หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันเดินทางไปที่โรงแรมเอสเอ็น ในเขตยองดึงโพ ที่นั่นคือสถานที่แห่งสุดท้ายที่พวกเขาทั้งสองคนปรากฏตัวครับ"

ฉันขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม "เพราะฉะนั้น บ้านพักอาศัยหลังที่ตำรวจคุมตัวพวกเราไปชี้จุดเกิดเหตุ แท้จริงแล้วมันไม่ใช่สถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมจุดแรกงั้นเหรอ?"