บทที่ 329 คืนสู่เหย้าอย่างสมเกียรติ

ผมสาวเท้าเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าสวมกอดกับไทรันโนซอรัสอย่างแนบแน่น พลางตบหลังเขาแรงๆ “พี่ใหญ่ ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่จริงๆ! เส้นสายตำรวจทางทะเลแข็งแกร่งขนาดนี้ พี่ก็ยังอุตส่าห์หามาช่วยผมได้!”

ไทรันโนซอรัสหัวเราะร่าอย่างใจถึง ริ้วรอยตรงหางตาผ่อนคลายออก “แกมันคนดวงแข็ง! ไป ขึ้นรถก่อน มีอะไรค่อยไปคุยกันระหว่างทาง! ฉันจองห้องวีไอพีที่โรงแรมไว้แล้ว จะพาพวกแกไปกินเลี้ยงล้างซวยสักหน่อย!”

ไทรันโนซอรัสจัดรถเก๋งสีดำสองคันมารับพวกเรา ผมก้าวขึ้นรถของเขา ส่วนพวกหลิ่วซานหู่แยกย้ายกันไปนั่งคันหลัง หลังจากรถสตาร์ทตัวและเคลื่อนออกไป ผมก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เผชิญมาในเกาหลีใต้ให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง ตั้งแต่ตอนโดนใส่ร้ายป้ายความผิด แหกคุก จนกระทั่งถึงตอนล้างแค้นสำเร็จ ไทรันโนซอรัสฟังพลางขมวดคิ้วมุ่น นิ้วมือเคาะขอบหน้าต่างรถโดยไม่รู้ตัว

“คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเกาหลีใต้จะมืดมนอนธการขนาดนี้!” ไทรันโนซอรัสสูดหายใจลึก “ยังดีที่แกมีชีวิตรอดกลับมาได้ ถ้าต้องไปตายอย่างชอกช้ำระทมทุกข์ที่นั่น มันคงจะอึดอัดตายห่า!”

ผมหันไปถาม “พี่ใหญ่ แล้วครั้งนี้พี่ไปดึงเส้นสายทางฝั่งซานตงนี้มาได้ยังไง?”