บทที่ 330 ซ่อมแซมสะพานบูรณะปูทาง

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของผม ปลายสายก็เงียบกริบไปในทันที กลิ่นอายความขี้เซาของหมู่บ้านเลือนหายไปจนสิ้นเชิง เปลี่ยนเป็นความตื่นตัวและร้อนรนขึ้นมาแทน

“อะไรนะ?! มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? อาเฉิน ใครมันกล้าขวัญกล้าเทียมฟ้าขนาดบุกไปรีดไถแกถึงในบ้าน?!” เสียงของหมู่บ้านตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด

ผมพูดย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ชายคลั่งครับ พาพวกนักเลงบุกเข้ามาในห้องนั่งเล่นบ้านผม บังคับขู่เข็ญจะขอยืมเงินหนึ่งล้านหยวน บอกว่าถ้าไม่ให้ คืนนี้ผมตายแน่”

“ไอ้สัดไฉ่ล่าง! ไอ้เดรัจฉานนี่มันเพิ่งออกจากคุกมาแท้ๆ กลับไม่รู้จักจำ!” หมู่บ้านด่าทออย่างเดือดดาล ก่อนจะรีบรับคำหนักแน่น “อาเฉิน แกใจเย็นๆ ก่อนนะ อย่าเพิ่งวู่วามลงมือลงไม้ใหญ่โต ฉันจะรีบโทรตามพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านแล้วรุดไปหาแกเดี๋ยวนี้แหละ!”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ผมหันไปส่งสัญญาณให้หลิ่วซานหู่ “พี่หลิ่ว พาพี่น้องไปเตรียมพร้อมด้านนอก ถ้าพวกมันยกพวกกลับมาล้อมบ้านจริงๆ คราวนี้ไม่ต้องออมมือ”