บทที่ 331: ศึกสายเลือดกลางหมู่บ้าน

ไม่ถึงยี่สิบนาที เสียงฝีเท้าอันสับสนอลหม่านและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านนำชาวบ้านหลายสิบคนมุ่งหน้าตรงมาอย่างอาจหาญ ในกลุ่มนั้นมีทั้งกรรมการหมู่บ้านและพวกพ้องน้องพี่ในตระกูลของเขา ทุกคนต่างถือจอบ ถือมีดหวดหญ้า และอาวุธครบมือ พ่อรีบปราดเข้าไปต้อนรับ พร้อมกับควักบุหรี่ออกมาแจกจ่ายให้ทีละคน

ผู้ใหญ่บ้านรับบุหรี่ไปพลางเอ่ยปากถามทันที "อาเฉิน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไอ้สารเลวไฉ่ล่างนั่นมันมาหาเรื่องแกงั้นเหรอ?"

ผมเล่าเรื่องที่ไฉ่ล่างบุกเข้ามาในบ้านด้วยสภาพเมามายไม่ได้สติ แล้วเอ่ยปากจะขอยืมเงินหนึ่งล้านหยวนให้ฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อผู้ใหญ่บ้านฟังจบ ใบหน้าของเขาก็เขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด "อาเฉิน แกวางใจได้! ครั้งนี้แกกลับมาหมู่บ้านเพื่อมาทำประโยชน์และสร้างความสุขสบายให้แก่พ่อแม่พี่น้อง ฉันไม่มีวันยอมให้ไอ้กุ๊ยไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้มาทำลายบรรยากาศอันดีของหมู่บ้านเราเด็ดขาด! ปกติไอ้ไฉ่ล่างมันจะลักเล็กขโมยน้อย เกร่อนไปวันๆ ก็ช่างมันเถอะ แต่นี่มันถึงขั้นกล้ามาขู่กรรโชกทรัพย์กันกลางวันแสกๆ ฉันต้องสั่งสอนมันให้เข็ดหลาบซะบ้าง!"

พ่อพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ "ผู้ใหญ่บ้านครับ คนในหมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น ทางที่ดีเน้นพูดคุยไกล่เกลี่ยกันดีกว่า อย่าให้ถึงกับต้องบาดหมางกันรุนแรงเลย..."