บทที่ 238: มรสุมการจัดระเบียบสังคม

ผมกับพี่เป้าหลงยอมใช้เส้นสายทุกอย่างที่มีเพื่อสืบหาความจริงอยู่สองวันเต็ม แต่ผลปรากฏว่าเถ้าแก่หลิวคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่งนี้ทำตัวโลว์โปรไฟล์อย่างเหลือเชื่อ พวกเราพลิกแผ่นดินหาบุคคลระดับแถวหน้าที่มีหน้ามีตาในเมืองตว่านเฉิงจนทั่ว ก็ไม่มีหน้าไหนสามารถเชื่อมสายต่อติดกับเขาได้เลยสักคน

ไม่มีใครรู้เลยว่าผู้นำหมายเลขหนึ่งคนใหม่นี้กำลังเล่นงิ้วฉากไหน และซ่อนยาอะไรไว้ในน้ำเต้ากันแน่

ที่บ้านพักของพี่เป้าหลง เขากำลังเดินวนไปวนมาด้วยความหงุดหงิดพลางสบถด่าอย่างหัวเสีย "สาด! นี่กูต้องมาเจอท่านเปาบุ้นจิ้นกลับชาติมาเกิดจริงๆ เหรอวะ? ยุคสมัยนี้แม่งยังมีเรื่องที่มีเงินแล้วยัดไม่เข้าอีกเหรอ? ขนาดช่องประตูสักนิดยังหาไม่เจอเลยโว้ย!"

ผมเอนหลังพิงโซฟา พลางนวดคลึงระหว่างคิ้วเบาๆ "ยิ่งเป็นพวกท่าทางเคร่งขรึมคุณธรรมสูงส่งและเพิ่งย้ายมาใหม่แบบนี้ ความคิดในใจยิ่งซ่อนไว้ลึกเหลือเกิน"

"ได้ยินว่าเขาเป็นคนระดับบิ๊กที่ถูกส่งตรงมาจากทางมณฑล รากฐานไม่ได้อยู่ที่นี่ คืนนี้ผมจะลองหาลู่ทางดูอีกที ดูซิว่าจะหาจุดอ่อนเพื่อจ่ายยาให้ตรงกับโรคได้ไหม"