บทที่ 339: ฝูงตั๊กแตนลงลงพุง

ในวันต่อๆ มา ธุรกิจสถานบันเทิงในเมืองตว่านเฉิงต่างเผชิญกับการปรับโฉมและล้างไพ่เงียบๆ ภายใต้มาตรการจัดระเบียบสังคม ร้านขนาดเล็กจำนวนมากที่ไม่มีเงินจ่ายส่วยหรือไม่สามารถหาลู่ทางเข้าหาเบื้องบนได้ ต่างทยอยโดนเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการไปตามๆ กัน

ส่วนร้านที่ยอมไปกราบไหว้เจ้าท่าอย่างร้านของผมและพี่เป้าหลง ธุรกิจกลับมารุ่งเรืองเฟื่องฟูขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยที่สุดก็ในแง่ของภาพลักษณ์ภายนอก แต่ทว่าสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น คือบรรดาญาติสนิทมิตรสหายและพวกพ้องเครือข่ายของเเถ้าแก่หลิวคนนั้น ต่างพากันมาตีกิน กินฟรี อยู่ฟรี ขู่เข็ญเอาผลประโยชน์อย่างไม่มีวันสิ้นสุด ราวกับว่าสินทรัพย์และกิจการของพวกเรา กลายเป็นตู้เอทีเอ็มที่พวกมันจะมาสั่งถอนเงินไปใช้สอยเมื่อไหร่ก็ได้

ช่วงปลายเดือน ณ ร้านอาหารในคฤหาสน์ หลังจากผมเพิ่งทานข้าวเสร็จ เลี่ยวเหว่ยหมินก็ถือแฟ้มรายงานบัญชีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่สู้ดีนัก

"บอสครับ เดือนนี้ยอดผลประกอบการรวมของฮุ่ยฮวางไนท์คลับอยู่ที่ 7.2 ล้านหยวน แต่ว่า..."

เขาเปิดหน้าเอกสารรายงานบัญชีไปหน้าหนึ่ง พลางชี้นิ้วไปที่รายการหนึ่งแล้วบอก "ยอดเซ็นบิลค่ารับรองแขกของหวังเจี้ยนกั๋วในร้านของพวกเราเดือนนี้ ยอดสะสมทะลุเกินหกแสนหยวนแล้วครับ"