บทที่ 341 กลลวงคอลเซ็นเตอร์

เช้าวันต่อมา ผมและหลิวซานหู่ขับรถมุ่งหน้าไปยังภัตตาคารฉางอัน

เมื่อไปถึงห้องวีไอพีที่จองไว้ หลงตงเฉียงและหลี่ต้าเพ้าก็นั่งรออยู่ด้านในก่อนแล้ว น้ำชาบนโต๊ะเย็นชืดไปครึ่งหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาถึงกันสักพักใหญ่แล้ว

ผมเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง พลางหันไปมองหลงตงเฉียง "พี่ตง ผู้กำกับว่านแจ้งพี่เหมือนกันเหรอ?"

หลงตงเฉียงพยักหน้า สีหน้าดูค่อนข้างเคร่งขรึม ผมจึงถามต่อ "พอจะรู้ไหมว่าเรื่องอะไร?"

"ไม่รู้เลย" เขาละล่ำละลักลดเสียงต่ำ "รอให้เจ้านายมาถึงก่อนค่อยว่ากันเถอะ"