บทที่ 342: เจ้าถิ่นคุมซอย

บ่ายวันนั้น หลังจากผมเสร็จสิ้นการให้ปากคำที่สถานีตำรวจภูธรสาขาเป็นที่เรียบร้อย ก็เดินทางกลับคฤหาสน์พร้อมกับหลิ่วซันหู่ ตอนนั้นเลี่ยวเหว่ยหมิน, เมิ่งเสี่ยวปิน, จางเหวินอู่ และจินหมิงเจ๋อ ทั้งสี่คนเตรียมความพร้อมรออยู่แล้ว พวกเราทั้งหกคนขึ้นรถตู้คันเดียวกันและออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ใจกลางอำเภอเหลยไป๋ในช่วงที่โพล้เพล้เริ่มมาเยือน ก่อนออกเดินทาง ผมได้โทรศัพท์นัดหมายกับหลงตงเฉียงไว้แล้ว โดยตกลงกันว่าจะไปสมทบกันที่อำเภอเหลยไป๋

รถยนต์แล่นไปบนทางหลวงพิเศษอย่างราบรื่นเป็นเวลาประมาณสามชั่วโมง กว่าหนึ่งทุ่มเศษ ด้านหน้าก็เกิดการจราจรติดขัดอย่างหนัก ไฟท้ายรถยนต์เรียงรายเป็นสายยาวสุดลูกหูลูกตา

ผมกดโทรศัพท์หาหลงตงเฉียง: "พี่ตงครับ พี่ถึงไหนกันแล้ว? ทางฝั่งผมติดแหง็กอยู่บนทางหลวงพิเศษ ขยับไม่ได้เลยครับ"

เสียงปลายสายของหลงตงเฉียงค่อนข้างจอแจ: "พวกพี่ก็เหมือนกัน โดนกักอยู่กลางทางเนี่ย พี่เห็นข้างหน้าอีกประมาณสองกิโลเมตรมีทางออก พวกพี่จะลงจากทางหลวงพิเศษก่อน ไปหาข้าวเย็นกิน รอให้ทางโล่งค่อยว่ากัน พวกนายก็หาทางลงมาเถอะ"

ผมตอบกลับ: "ได้ครับ พี่หาร้านกินข้าวได้แล้วส่งข้อความบอกผมนะ พอพวกผมลงจากทางออกแล้วจะรีบไปสมทบ"