บทที่ 346: เรื่องราวปิดฉาก

รถยนต์แล่นฝ่าความมืดมิดของค่ำคืนออกจากหมู่บ้านชีโถว มุ่งหน้ากลับสู่ตัวเมืองตงกวน หลงตงเฉียงสั่งการให้พวกหลี่ต้าเพ้าบนรถคันนั้นคอยจับตาดูไล่เฉียงผู้ต้องหาให้ดี ส่วนตัวเขาเองย้ายมานั่งบนรถคันเดียวกับผม

ผมยื่นบุหrี่ให้หลงตงเฉียง มวนหนึ่ง ช่วยจุดไฟให้ แล้วเอ่ยปากถาม: "พี่ตงครับ พวกเราจะบึ่งกลับตงกวนกันเลยไหม? หรือว่า... ควรโทรศัพท์รายงานผู้บัญชาการว่านก่อน เพื่อขอคำสั่งว่าขั้นตอนต่อไปจะเอายังไงดี? เพราะถึงแม้จะรวบตัวคนได้แล้ว แต่เงินสินบนของกลางยังไม่ได้ยึดคืนมาเลยนะครับ"

หลงตงเฉียงทำสีหน้าลำบากใจ พลางปัดความรับผิดชอบ: "อาเฉิน พี่มันคนหัวทึบ ไม่ค่อยสันทัดเรื่องการรายงานผลงานกับผู้ใหญ่เท่าไหร่ เอาเป็นว่า... สายนี้ล่วงหน้านายต่อตรงสายถึงเขาเองเลยดีไหม? นายสนิทกับเขา คุยกันก็น่าจะสะดวกกว่า"

"พี่ตง พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ คดีนี้พี่เป็นคนรับผิดชอบ ส่วนผมเป็นแค่คนมาช่วยปฏิบัติการ ถ้าผมเป็นคนโทรศัพท์ไปรายงานรูปคดี มันจะดูไม่เหมาะสมและไม่ถูกหลักการเอาได้ ให้พี่เป็นคนคุยจะเหมาะเจาะที่สุดแล้วครับ"

หลงตงเฉียงเกาหัวแกรกๆ: "งั้น... เอาแบบนี้ไหม พวกเรามาเป่ายิ้งฉุบกัน ใครแพ้คนนั้นโทร! ว่าไง?"