บทที่ 347: มรสุมย่อย

ระหว่างเดินทางบนทางหลวงพิเศษมุ่งหน้ากลับสู่เมืองตงกวน ในช่วงที่ขับรถผ่านเข้าสู่เขตพื้นที่ตัวเมืองเจียงหยาง ผมก็ได้รับสายโทรศัพท์จากหลงตงเฉียง: "อาเฉิน"

เสียงของเขาดังรอดมาจากลำโพงโทรศัพท์ "รถฝั่งพี่ล้อหน้าขวาเหมือนจะเหยียบโดนอะไรเข้า ลมรั่วเร็วมากเลย ต้องชะลอความเร็วลงหน่อย ด้านหน้าไม่ไกลน่าจะมีจุดพักรถ พวกนายล่วงหน้าไปรอที่นั่นก่อนเลย"

"ได้ครับพี่ตง พวกพี่คุมพวงมาลัยให้มั่น ระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ พวกผมจะไปรอที่จุดพักรถ" ผมวางสายโทรศัพท์ แล้วหันไปบอกจินหมิงเจ๋อที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับ "หมิงเจ๋อ จุดพักรถข้างหน้าเลี้ยวเข้าไปเลยนะ รถของผู้กำกับหลงยางระเบิด คงต้องเสียเวลากันหน่อย"

"รับทราบครับบอส" จินหมิงเจ๋อรับคำ

ขับมาอีกสิบกว่ากิโลเมตร ป้ายบอกทางก็แสดงให้เห็นว่าจุดพักรถอยู่ด้านหน้าแล้ว หลังจากขับรถเลี้ยวเข้ามา ถึงได้พบว่าที่นี่มันโล่งกว้างจนชวนให้รู้สึกวังเวงอยู่บ้าง เวลาตีสามนอกจากแสงไฟกิ่งสลัวๆ ไม่กี่ดวงแล้ว ก็มองไม่เห็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย