บทที่ 348: อาการป่วยของพี่หลี่

บรรยากาศพลันดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันตาเห็น เจ้าของร้านคนนั้นยืนกอดอกอย่างไม่เกรงกลัว ส่วนช่างซ่อมลูกน้องของเขาอีกสองสามคนก็ถือประแจจ้องมองมาอย่างประสงค์ร้าย

ผมกวาดสายตามองสำรวจสถานการณ์ในที่เกิดเหตุ รู้ดีว่าหากยังขืนยื้อดึงดันกันต่อไปมีแต่จะยิ่งสร้างความเดือดร้อนและเสียเวลา จึงหันไปบอกพวกพี่น้องรอบกาย: "ช่างเถอะ พวกเราลงมือทำกันเอง รีบเปลี่ยนยางให้เสร็จแล้วจะได้ออกเดินทางต่อ อย่าให้เสียงานใหญ่"

พูดจบ ผมก็หยิบกระเป๋าเงินออกมานับธนบัตรใบละร้อยหยวนจำนวนห้าใบยื่นส่งไปให้เจ้าของร้านคนนั้น: "เถ้าแก่ นี่เป็นค่าน้ำร้อนน้ำชาครับ ส่วนยางพวกเราจะลงมือเปลี่ยนกันเอง ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของพวกคุณแล้ว"

ทว่าเจ้าของร้านคนนั้นนอกจากจะไม่ยอมรับเงินแล้ว กลับยังก้าวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือหมายจะเข้ามาขัดขวางพวกเรา พร้อมใช้น้ำเสียงแข็งกร้าว: "ในถิ่นของกู แกนึกอยากจะเปลี่ยนเองก็เปลี่ยนเองได้งั้นเหรอ? ในเมื่อคิดจะใช้เครื่องไม้เครื่องมือในร้านของกู ก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของกูสิ! อีกอย่างนะ 

กูดูพวกแกท่าทางลับๆ ล่อๆ ในรถยังมีเงินทองมากมายที่ไม่รู้ที่มาที่ไปซุกซ่อนอยู่อีก กูสงสัยว่าพวกแกไม่ใช่คนดีแน่ๆ! กูจะแจ้งตำรวจ!" พูดไม่พูดเปล่า มันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาหมายจะกดโทรออกจริงๆ