บทที่ 349: เสียงในใจของลูกพี่ลูกน้อง

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์และจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็บอกให้พี่สะใภ้จางและสามีกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่ พร้อมกำชับพวกเขาอย่างชัดเจนว่า: "พี่หลี่ พี่สะใภ้จาง เรื่องงานในร้านอาหารและห้องครัว ช่วงนี้พวกพี่วางมือไปก่อนเลยครับ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือพี่หลี่ต้องทำใจให้สบายและรักษาตัวให้หายดี"

พี่หลี่รู้สึกเกรงใจมาก เขารีบโบกมือปฏิเสธ: "อาเฉิน ไม่ต้องลำบากทุกคนขนาดนั้นหรอกครับ คุณหมอก็บอกแล้วว่านี่เป็นโรคเรื้อรัง การขยับหยิบจับทำงานเบาๆ ในชีวิตประจำวันกลับส่งผลดีต่อร่างกายด้วยซ้ำ ไม่ได้มีผลกระทบอะไรเลยครับ"

ผมขัดจังหวะเขาด้วยท่าทีหนักแน่น: "พี่หลี่ หน้าที่เดียวของพี่ในตอนนี้คือดูแลร่างกายให้แข็งแรง พอพี่หายดีเป็นปกติแล้ว วันข้างหน้ามีงานให้พี่ทำอีกเยอะครับ แต่ในช่วงเวลาของการรักษาตัวนี้ พี่ต้องพักผ่อนอย่างสบายใจ นี่คือเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง ไม่มีข้อต่อรองครับ"

จากนั้นผมก็หันไปสั่งการหลี่เจี้ยนหนาน: "ผู้จัดการหลี่ ช่วงนี้คงต้องรบกวนคุณหน่อยนะ หน้าที่หลักคือคอยขับรถรับส่งพี่สะใภ้จางและสามีไปกลับโรงพยาบาล ส่วนเรื่องธุรกิจการค้าต่างๆ คุณวางมือไปก่อนชั่วคราว ให้พวกจื้อหยงคอยช่วยกันดูแลก็พอครับ"

หลี่เจี้ยนหนานพยักหน้ารับคำทันที: "รับทราบครับบอส! คุณสบายใจได้เลยครับ ผมจะดูแลพี่หลี่และพี่สะใภ้จางให้ดีที่สุดครับ"