บทที่ 352: เขาปล้นเอาเลยยังจะง่ายกว่า

วันที่ 1 กรกฎาคม แสงเงินแสงทองเพิ่งจะจับขอบฟ้า ผมก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง อวิ๋นหยางจิ้งตื่นอยู่ก่อนแล้ว เธอกำลังหยิบชุดสูทสีกรมท่าที่รีดจนเรียบกริบออกมาจากตู้เสื้อผ้า จากนั้นก็เดินตรงมาหาผม ช่วยสวมเสื้อนอกให้อย่างอ่อนโยน แล้วบรรจงผูกเนกไทให้อย่างละเอียดลออ

"ไม่เคยเห็นคุณแต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้เลยนะคะ" เธอพิศมองผมอย่างละเอียดก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ดวงตาโค้งมนเป็นรูปสระอิอย่างน่าเอ็นดู "สามีคะ พอแต่งตัวแบบนี้แล้ว บุคลิกเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เท่มากจริงๆ ค่ะ!"

ผมขยับคอเสื้อที่ค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยชิน พลางบ่นอุบอิบ "อากาศร้อนตับแลบขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องไปร่วมงานสัมมนาบ้าบออะไรนั่น ใครจะอยากใส่ชุดพรรค์นี้กัน เนกไทรัดคอจนหายใจแทบไม่ออก"

หลังจากทานอาหารเช้าง่ายๆ เสร็จ ผมก็ผลักประตูเดินออกไป อากาศยามเช้ายังคงหลงเหลือความเย็นสบายอยู่บ้าง หลิ่วซานหู่สตาร์ทรถรออยู่ข้างล่างเรียบร้อยแล้ว พอขึ้นรถเขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังศูนย์นิทรรศการใจกลางเมืองทันที

ภาพทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างรถวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ใจของผมลอยไปยังงานสัมมนาที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว งาน "สัมมนาผู้ประกอบการ" ในครั้งนี้ดูมีเงื่อนงำชอบกล ขนาดคนอย่างเป้าหลงยังไม่ได้รับเชิญ แถมเถ้าแก่ฝีมือดีอีกหลายคนที่ผมรู้จักก็ถูกคัดออกเช่นกัน การเลือกเชิญเฉพาะกลุ่มแบบนี้ทำให้ผมสังหรณ์ใจว่างานประชุมนี้คงไม่ธรรมดาซะแล้ว ไม่รู้ว่า "บิ๊กบอส" คนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาขี่ม้าเสวยตำแหน่งกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่