บทที่ 353: ความวุ่นวายในห้องประชุม

หวังเฟิงปรับความสูงของไมโครโฟนบนเวที ใบหน้าประดับรอยยิ้มตามมารยาท เสียงของเขาดังผ่านลำโพงกระจายไปทั่วห้องประชุม "เถ้าแก่ทุกท่านครับ ก่อนอื่นผมมีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทราบ ทางการเมืองมีมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่าจะใช้ประโยชน์จากทรัพยากรน้ำพุร้อนอันโดดเด่นของตำบลหวงหลงอย่างเต็มที่ เพื่อเนรมิตให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ นี่ถือเป็นโอกาสในการพัฒนาที่หาได้ยากยิ่งสำหรับพวกเราทุกคนครับ"

เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองกลุ่มคนเบื้องล่างที่มีสีหน้าท่าทางแตกต่างกันไป ก่อนจะกล่าวต่อ "ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ในวันนี้ ต่างก็มีทรัพยากรที่ดินในตำบลหวงหลงอยู่ในมือไม่มากก็น้อย โครงการปรับปรุงครั้งใหญ่นี้ หลังจากผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มงวด ในที่สุดก็มีมติให้บริษัท จินเฟิง เรียลเอสเตท จำกัด ของพวกเราเป็นผู้รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว และเพื่อประกันให้โครงการดำเนินไปอย่างราบรื่น บริษัทของเราจะขอซื้อคืนทรัพยากรในมือของทุกท่านในราคาที่ยุติธรรมและสมเหตุสมผลครับ"

หยิบเอกสารขึ้นมาฉบับหนึ่ง ก่อนจะอ่านเกณฑ์การรับซื้อเสียงดังฟังชัด "ที่ดินป่าไม้ พวกเราจะชดเชยให้ในราคาไร่ละหนึ่งหมื่นหยวน ที่ดินเพื่อการพาณิชย์ ไร่ละสองหมื่นหยวน ที่ดินเพื่อการพาณิชย์และที่อยู่อาศัย ไร่ละสี่หมื่นหยวน ส่วนบ้านพักอาศัยเดิมและตึกแถวชุมชน พวกเราจะชดเชยเป็นเงินสดให้ในราคาตารางเมตรละหนึ่งพันหยวน พร้อมทั้งให้คำมั่นว่าจะจัดหาบ้านจัดสรรทดแทนในพื้นที่เดิมที่มีขนาดเท่ากันให้ด้วย เงื่อนไขนี้พูดได้เลยว่าใจปล้ำสุดๆ แล้วครับ"

สิ้นเสียงลง เขาจึงส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ในงานเริ่มเคลื่อนไหว พนักงานในชุดฟอร์มสองสามคนเดินตรงเข้ามาแจกจ่ายเอกสารที่พิมพ์เตรียมไว้ในชื่อ "หนังสือแสดงเจตจำนงการเวนคืนที่ดิน" ให้แก่ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคน

หวงไท่จี๋ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ผมรับหนังสือเจตจำนงมา โดยที่ยังไม่ได้ปรายตากระดาษแผ่นนั้นเลย เขาก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด พร้อมกับฉีกกระดาษในมือขาดครึ่งเสียงดัง "แคว่ก" ก่อนจะตะโกนลั่น "หวังเฟิง! มึงฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ! กูลงเงินสดๆ ไปตั้งหลายร้อยล้าน แค่ต้นทุนที่ดินป่าไม้ต่อไร่ก็ปาเข้าไปตั้งหมื่นห้าแล้ว! มึงเอาเศษเงินแค่นี้มาคุยเรื่องซื้อคืนเหรอ? ไปกินขี้เหอะมึง!"