บทที่ 357: ลมฝนตั้งเค้า

หลังจากส่งพวกต้วนฮ่าวหนานกลับไปแล้ว ผมก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่ วินาทีเดียว รีบเรียกหลิ่วซานหู่ให้บึ่งรถตรงไปยังสโมสรซิงเหอหว่านทันที ภายในห้องทำงาน ผมพยายามสะกดกลั้นความสับสนวุ่นวายในใจเพื่อรอข่าวจากหลี่ต้าเพ่า จนกระทั่งใกล้ถึงเวลาสี่ทุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นตรงเวลา เป็นสายจากหลี่ต้าเพ่าจริงๆ

"เถ้าแก่เฉิน ฉันมาถึงแล้วนะ อยู่ริมถนนข้างล่างสโมสร รถสีดำ" เสียงของเขาดังผ่านหูฟังมา บรรยากาศรอบข้างเงียบเชียบอย่างผิดปกติ

"ได้ เดี๋ยวฉันลงไปเดี๋ยวนี้"

หลังวางสาย ผมกับหลิ่วซานหู่ก็ลงมาข้างล่างพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมยามค่ำคืน แสงไฟหน้าสโมสรสลัวราง มีเพียงรถเก๋งสีดำคันหนึ่งที่ยังไม่ได้ดับเครื่องยนต์จอดนิ่งอยู่ริมถนน กระจกติดฟิล์มดำมืดจนมองไม่เห็นสถานการณ์ภายในรถ ผมเดินตรงไปยังประตูผู้โดยสารตอนหลังทันที ทว่าหลิ่วซานหู่กลับก้าวเท้าปราดเดียวเข้ามาขวางหน้าผมไว้พลางกระซิบเสียงเบา "เถ้าแก่ ระวังหน่อยครับ ให้ผมดูก่อน"

ในตอนนั้นเอง กระจกหน้าต่างตอนหลังก็เลื่อนลงอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกของหยวนอี้ฝาน เขามองตรงมาที่ผมด้วยสายตาราบเรียบ น้ำเสียงไม่มีระลอกคลื่นความรู้สึกใดๆ "จางเฉิน ขึ้นรถมาคุยกันหน่อย"