บทที่ 359: ทางลับ

หลังจากเลี่ยวเหว่ยหมินวางสายโทรศัพท์ เขาก็รีบก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้องหนังสือเพื่อรายงานผมทันที "เถ้าแก่ครับ เรื่องเรือเรียบร้อยแล้วครับ พรุ่งนี้เช้ามืดเวลาตีสี่ ขึ้นเรือที่ท่าเรือเก่าของเมืองลู่ไห่ ถึงตอนนั้นนายหน้าจะส่งพวกเราออกไปเปลี่ยนขึ้นเรือบรรทุกสินค้าที่น่านน้ำสากลโดยตรงครับ"

ผมพยักหน้ารับ ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ดี นายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ไปแจ้งพี่น้องคนอื่นๆ ด้วย คืนนี้พวกเราจะออกเดินทางตรงเวลา วันนี้ให้ทุกคนนอนหลับพักผ่อนเอาแรงกันให้เต็มที่"

เลี่ยวเหว่ยหมินรับคำแล้วเดินจากไป ภายในห้องหนังสือหลงเหลือเพียงตัวผมคนเดียวอีกครั้ง นอกหน้าต่างมีเพียงความมืดมิดและความเงียบสงัดอันไร้ขอบเขต ผมนั่งพิงพนักเก้าอี้ จุดบุหรี่สูบพลางนั่งอยู่ลำพังเช่นนั้น จนกระทั่งแสงแรกของวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า

เวลาตีห้าครึ่ง แสงแดดยังไม่สว่างดี หลิ่วซานหู่ในสภาพเนื้อตัวมอมแมมฝุ่นตลบก็ผลักประตูเดินเข้ามา "เถ้าแก่ สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลยครับ ผมลองขับรถวนดูรอบๆ สองสามตลบ พบว่ามีคนอย่างน้อยสองกลุ่มใหญ่กำลังสลับกันซุ่มจับตาดูพวกเราอยู่ ตามทางแยกหลักๆ รอบคฤหาสน์มีสายสืบวางกำลังไว้หมด รถทุกคันที่เข้าออกคฤหาสน์ไม่มีทางรอดพ้นสายตาพวกมันไปได้ คิดจะหนีออกไปอย่างเงียบเชียบ คงไม่ใช่เรื่องง่ายแล้วครับ"

ใจของผมดิ่งวูบลงทันที สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นจนได้ "รับทราบแล้ว นายเองก็เหนื่อยมาทั้งคืน ไปนอนพักผ่อนสักหน่อยเถอะ" ผมโบกมือพลางบังคับน้ำเสียงให้ยังคงราบเรียบเป็นปกติ