บทที่ 366 ละทิ้งบ้านเกิด

ในเวลานี้ คนในหอประชุมเกือบจะนั่งกันจนเต็มแล้ว และก็เป็นจริงอย่างที่พี่เป้าหลงบอกไว้ "งานระดมพล" ในวันนี้มีระดับที่แตกต่างจากครั้งก่อน คนที่มามีมาจากหลากหลายวงการ มีหลายหน้าค่าตาที่เคยเห็นผ่านข่าวของเมืองกวนเฉิงหรือข่าวลือในแวดวงธุรกิจ เรียกได้ว่าบุคคลที่มีหน้ามีตาในท้องถิ่นต่างมากันครบถ้วน บรรยากาศในอากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดและการทักทายอย่างเสแสร้ง

เสียงกระแสไฟดังบาดหูมาจากเครื่องขยายเสียง จากนั้นเสียงที่น่ารังเกียจนั้นก็ดังก้องไปทั่วหอประชุม แฝงไปด้วยความพยายามทำให้ฟังดูดังกังวานและความกระตือรือร้นที่จอมปลอม: "เรียนแขกผู้มีเกียรติ และเพื่อนๆ ผู้ประกอบการทุกท่าน อรุณสวัสดิ์ครับ! ผมหวังฟง ประธานกรรมการบริษัท จินฟง ซิลเย่ จำกัด ทำหน้าที่เป็นพิธีกรในการประชุมครั้งนี้..."

ยังไม่ทันที่สิ้นเสียงประโยค ผมก็ไม่รอช้าอีกต่อไป

ผมล้วงปืนพกออกจากเอวด้านหลัง ตรวจสอบว่าขึ้นลำกล้องเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็หยัดตัวลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็วและกะทันหัน สายตาล็อกเข้าที่ร่างที่กำลังถือไมโครโฟนใบหน้าแดงก่ำอยู่บนเวทีทันที

ไม่มีความลังเลใดๆ และไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว