บทที่ 367 ปล่อยวางความแค้นด้วยรอยยิ้ม

แสงไฟภายในห้องเคบินเรือสลัวราง ร่างของเฉินซื่อหมินที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ โคลงเคลงไปมาเล็กน้อยตามแรงคลื่นที่ซัดสาด เขาดูเหมือนจะสงบสติอารมณ์จากความโกรธแค้นในตอนแรกได้แล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมองผม แววตากลับคืนสู่ความเยือกเย็น

"จางเฉิน พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า แกต้องการเงินเท่าไหร่? ลองเปิดราคามา ขอแค่แกไม่ทำร้ายฉัน และอยู่ในขอบเขตที่ฉันพอจะจ่ายไหว ฉันจะตอบสนองความต้องการของแกให้เต็มที่"

ผมลากม้านั่งเตี้ยตัวหนึ่งมานั่งลงตรงข้ามเขา แล้วมองเขาด้วยท่าทีสบายๆ: "เถ้าแก่เฉิน คุณคิดว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน?"

เฉินซื่อหมินขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้พูดอะไร

"ตอนนี้พวกเราอยู่บนน่านน้ำสากลแล้ว"