บทที่ 370 หุ้นส่วนโกลเด้น

หลังจากกลับมาถึงที่พัก เฉินหลิงก็จัดแจงห้องพักแขกให้หลิ่วซานหู่อย่างใส่ใจ เพื่อให้เขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ส่วนผมก็นึกอยากจะกอดเธอใจจะขาด จึงรีบจูงมือเฉินหลิงขึ้นไปที่ชั้นสอง

ชั้นสองมีห้องนอนสี่ห้อง เฉินหลิง, พี่ผิง และโอวหยางจิ้งพักอยู่คนละห้อง ส่วนพี่เลี้ยงพาลูกๆ ทั้งสามคนนอนที่ห้องใหญ่ที่สุด

ผมกับเฉินหลิงมอบความรักความอบอุ่นให้แก่กันจนถึงเวลาตีหนึ่งกว่า ถึงได้พากันหลับสนิทไป ตอนแรกตั้งใจว่าจะตื่นให้เช้าหน่อย ทว่าพอเอาเข้าจริงกลับนอนยาวไปจนถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนมีใครคอยตบหน้าเบาๆ และมีเสียงเด็กๆ จอกแจกจอแจอยู่ข้างหู

"คุณพ่อคุณพ่อ! รีบตื่นเร็วครับ!" "คุณพ่อเป็นหมูขี้เซา!" "คุณแม่ให้หนูมาตามลงไปกินข้าวค่ะ!"