บทที่ 371: แรกมาถึงกัมพูชา

สามวันต่อมา พวกเรากลุ่มหนึ่งก็เดินทางมาถึงท่าอากาศยานนานาชาติตรงกรุงพานิช (พนมเปญ) ประเทศกัมพูชา เมื่อเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสารที่ดูค่อนข้างเก่า ตรงประตูทางออกมีชายชาวเอเชียรูปร่างกำยำในชุดสูทสองสามคนชูป้ายที่มีชื่อจีนของผมอยู่ ท่ามกลางฝูงชนที่มารอรับ พวกเขาดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ผมเดินเข้าไปหา ชายผิวคล้ำอายุราวๆ สามสิบต้นๆ ที่เป็นหัวหน้าก้าวออกมาข้างหน้าทันที โค้งคำนับเล็กน้อยพร้อมเอ่ยทักทายด้วยภาษาจีนสำเนียงท้องถิ่นที่ห้วนหนา “คุณจาง สวัสดีครับ! เดินทางมาเหนื่อยๆ ผมชื่อพัคชางบอมครับ ลูกพี่คังแฮจินสั่งให้ผมมารับพวกคุณไปสีหนุวิลล์ครับ”

ผมพยักหน้า “คุณพัค ลำบากคุณแล้ว”

ทว่า หลิวซานหู่ที่ยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของผมกลับขมวดคิ้ว เขาโพล่งคำถามเป็นภาษาเกาหลีใส่ฝั่งตรงข้ามทันทีด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “แล้วจองดงวอนกับคังแฮจินล่ะ? ก็แจ้งไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่าเจ้านายจะมาถึงพนมเปญวันนี้? ตัวพวกเขาไปไหนกันหมด?”

พัคชางบอมฟังภาษาเกาหลีออกอย่างแน่นอน ใบหน้าของเขาฉายแววเจื่อนไปวูบหนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาตอบกลับด้วยภาษาเกาหลีปนภาษาจีนกระท่อนกระแท่นว่า “ต้องขออภัยจริงๆ ครับ พอดีเมืองสีหนุวิลล์เพิ่งมีผู้บังคับการตำรวจคนใหม่มารับตำแหน่ง คืนนี้พี่ดงวอนกับลูกพี่แฮจินได้รับเชิญให้ไปร่วมงานเลี้ยงต้อนรับผู้การคนใหม่ เลยปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ ครับ ลูกพี่เลยกำชับผมเป็นพิเศษว่าต้องมารับคุณจางและทุกท่านไปส่งอย่างปลอดภัยและดูแลให้เรียบร้อยครับ”