บทที่ 372: แยกย้ายทางใครทางมัน

ผมจ้องตรงเข้าไปในตาของคังแฮจิน สายตาไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย “งั้นนายก็ลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าสถานการณ์มันซับซ้อนขนาดไหน ตั้งแต่ลูกพี่ลูกน้องของฉันส่งมอบคาสิโนให้พวกนายดูแลอย่างเต็มตัว ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นเงินปันผลเลยสักหยวนเดียว?”

เมื่อได้ยินคำซักไซ้ของผม คังแฮจินก็หลบสายตาไปโดยสัญชาตญาณ เขาซดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงค่อนข้างแห้งผาก “เจ้านายครับ... ช่วงนี้เมืองสีหนุวิลล์เพิ่งมีผู้บังคับการตำรวจคนใหม่มารับตำแหน่ง กฎกติกาเปลี่ยนไปหมดเลยครับ เขาเรียกเก็บเงินสามสิบเปอร์เซ็นต์จากกำไรสุทธิของคาสิโนในทุกๆ เดือน”

ผมหยิบสมุดบัญชีบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูยอดเงินหมุนเวียนในช่วงครึ่งปีนี้คร่าวๆ อย่างลวกๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “ผู้การน่ะเพิ่งมาใหม่ แล้วหลายเดือนก่อนหน้านี้ทำไมบัญชีถึงสะอาดกริบจนมองไม่เห็นกำไรเลยสักนิดล่ะ?”

จองดงวอนที่อยู่ข้างๆ รีบรับช่วงพูดต่อทันที น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนใจ “เจ้านายครับ คุณก็เป็นคนในวงการนี้ ย่อมรู้ดีว่าธุรกิจคาสิโนเรื่องดวงมีผลไปครึ่งหนึ่งแล้ว หลายเดือนก่อนมีพวกกระเป๋าหนักจากไต้หวันมาสองสามคน พวกเขาชนะได้เงินจากห้องวีไอพีไปไม่น้อย พวกเราประคองตัวไม่ให้ขาดทุนได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วครับ บัญชีพวกนี้... ทุกยอดติต่างชัดเจนหมด พวกเราไม่กล้าตบตาคุณแน่นอนครับ”

ผมปิดสมุดบัญชี โยนมันกลับไปบนโต๊ะน้ำชาส่งๆ น้ำเสียงก็เริ่มผ่อนปรนลง “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ เปิดประตูทำมาค้าขาย มีได้มีเสียเป็นเรื่องปกติ กำไรแค่นี้ฉันไม่ได้อยู่ในสายตาหรอก ที่ถามพวกนายไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจ และยิ่งไม่ใช่การมาตรวจบัญชี”