บทที่ 377: เจ้านกต่อ

สองวันต่อมา ในขณะที่ผมกำลังพักผ่อนอยู่ในวิลล่า นานๆ ทีจะมีอารมณ์สุนทรีย์ปล่อยใจสบายๆ พวกเมิ่งเสี่ยวปินสองสามคนกำลังร้องคาราโอเกะกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับผีเข้าดูครึกครื้นกันใหญ่ ทันใดนั้นคังแฮจินก็โทรศัพท์เข้ามาหาผม

ผมส่งสัญญาณให้เมิ่งเสี่ยวปินเบาเสียงเพลงลง จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์เดินออกไปที่ระเบียง

“ฮัลโหล?”

“เจ้านายครับ...” เสียงของคังแฮจินดังลอยมาจากปลายสาย “พี่ใหญ่ของหมาป่าเทาที่ชื่อ ‘จ้านหลาง’ (หมาป่าศึก) อยากจะนัดคุณทานข้าวเย็นนี้ที่โรงแรมกิเลนครับ ไม่ทราบว่าคุณ...?”

ผมเงียบไปสองวินาที “ได้สิ กี่โมง?”