บทที่ 378: ดักฟังสะเทือนขวัญ

คืนนั้นเวลาสี่ทุ่มกว่า ภายในห้องหนังสือของบ้านพักตากอากาศยังคงเปิดไฟสว่างไสว และอบอวลไปด้วยควันบุหรี่ ผม, จินจื้อหยง, จินหมิงเจ๋อ และเลี่ยวเว่ยหมิน นั่งล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กข้างโซฟา ดื่มเหล้าขาวและพูดคุยเรื่อยเปื่อย แกล้มด้วยเมนูพะโล้ง่าย ๆ และถั่วลิสง

ส่วนหลิ่วซันหู่แยกไปนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยเพียงลำพัง เขาใส่หูฟังดักฟังและตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ ตอนที่ไปเจรจากันที่โรงแรมดงบังเมื่อช่วงบ่าย เขาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังเผลอ แอบเอาเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วไปติดไว้ในห้องทำงานโดยไม่มีใครรู้ตัว

เมื่อจินหมิงเจ๋อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เขาก็เรอออกมาด้วยความเมา เดินโงนเงนเข้าไปตบไหล่หลิ่วซันหู่ ลิ้นเริ่มพันกันแล้วพูดว่า "พี่ซันหู่ ไปพักผ่อนหน่อยไป ไปดื่มกับลูกพี่สักสองสามแก้ว ตรงนี้เดี๋ยวผมเฝ้าเอง มีความเคลื่อนไหวอะไรเดี๋ยวผมเรียก"

หลิ่วซันหู่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ เขาแค่ยกมือโบกไปมาเป็นสัญญาณบอกไม่ให้ส่งเสียงดัง จินหมิงเจ๋อรู้สึกหน้าแตกเล็กน้อย เขาเบ้ปากแล้วเดินโงนเงนกลับมานั่งลงที่โซฟาตามเดิม

ล่วงเลยไปจนถึงเวลาตีหนึ่งกว่า จินตนาการของหลิ่วซันหู่พลันโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เขายกมือทำสัญญาณให้พวกเรา "เงียบเสียง" จากนั้นก็พูดเสียงเบาว่า "ลูกพี่ มีความเคลื่อนไหวแล้ว!"