บทที่ 382 ม้าฝรั่ง

หลังจากผ่านการเดินทางอันยาวนานเกือบยี่สิบชั่วโมง ในที่สุดเครื่องบินก็บินทะลุชั้นเมฆลงจอดบนรันเวย์ของสนามบินเคนเนดี้ นิวยอร์ก อย่างราบรื่น

ขั้นตอนการผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองถือว่าค่อนข้างราบรื่น ผมเข็นรถสัมภาระเดินออกมายังพื้นที่ผู้โดยสารขาเข้า เสียงอึกทึกครึกโครมของผู้คนและภาษาต่างๆ ที่ผสมปนเปกันพุ่งเข้าใส่ทันที สายตาของผมกวาดมองกลุ่มคนที่มารับอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็ล็อกเป้าหมายไปยังแผ่นกระดาษแข็งแผ่นหนึ่งที่เขียนชื่อภาษาจีนของผมเอาไว้ คนที่ชูป้ายเป็นชายชาวเอเชียอายุประมาณสามสิบปี สวมเสื้อโค้ทสีดำเข้ารูปและสวมแว่นกันแดด

ผมพาฟางผิงและหลิ่วซานหู่เดินตรงเข้าไปหา "สวัสดีครับ ผมจางเฉนครับ คุณหลินซื่อเจี๋ยส่งคุณมารับใช่ไหมครับ?"

ชายคนนั้นถอดแว่นกันแดดออก สายตาอันเฉียบคมกวาดมองพวกเราทั้งสามคนอย่างรวดเร็วทีหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า "สวัสดีครับคุณจาง พี่เจี๋ยให้ผมมารับคุณ รถจอดอยู่ข้างนอกครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งพวกคุณที่โรงแรมเพื่อพักผ่อนก่อน พี่เจี๋ยรอพวกคุณอยู่ที่โรงแรมครับ"

"รบกวนด้วยครับ" ผมไม่ได้ถามอะไรมาก และเดินตามเขาไปยังลานจอดรถ รถคาดิลแลค เอสกาเลด สีดำคันใหญ่จอดสนิทอยู่ที่นั่น ภายในรถกว้างขวางหรูหราและเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม หลังจากที่พวกเราขึ้นรถแล้ว รถก็แล่นเข้าสู่ทางหลวงที่มุ่งหน้าไปยังแมนฮัตตัน