บทที่ 383 หลินเป่ย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"มาแล้ว!" หลินซื่อเจี๋ยวางแก้วเหล้า ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก ด้านนอกมีคนยืนอยู่สองคน คนหน้าเป็นชายหน้าตาเอเชียที่รูปร่างกำยำล่ำสันผิดปกติ สวมสูทสีดำรัดรูป สายตาสอดส่องเข้ามาในห้องอย่างระแวดระวัง ท่าทางเป็นบอดี้การ์ดตามมาตรฐาน เขาเบี่ยงตัวหลบทางให้ เผยให้เห็นคนด้านหลัง

คนคนนั้นเป็นชายหนุ่มอายุอานามไล่เลี่ยกับผม รูปร่างปานกลาง ผิวสีคล้ำเข้มตามประสาคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สวมชุดกีฬาไนกี้สีเทาตัวโคร่ง รองเท้าผ้าใบมอมแมม ผมตัดสั้นเกรียน ดูค่อนข้างซอมซ่อ และแฝงไปด้วยความร่วงโรยก่อนวัยอันไม่สมกับอายุ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่ต้องแนะนำก็รู้ว่านี่คือหลินเป่ยแน่นอน

ผมลุกขึ้นยืนตาม และเดินไปข้างกายหลินซื่อเจี๋ย หลิน世เจี๋ยอ้าแขนออกกว้าง สวมกอดหลินเป่ยแบบอเมริกันอย่างกระตือรือร้น พร้อมตบหลังเขาแรงๆ "เฮ้! หลิน! มาได้จังหวะพอดี! ปาร์ตี้เพิ่งจะเริ่มต้นเอง!"