บทที่ 387 พรรคซื่อไห่

เช้าตรู่วันนั้นก่อนที่แสงตะวันจะส่องสว่างเต็มตา ผมถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงทุบประตูห้องอย่างร้อนรน

"ลูกพี่! ลูกพี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เป็นเสียงอันร้อนใจของเลี่ยวเหว่ยหมิน

ผมเบิกตาโพลง สติฟื้นคืนกลับมามากกว่าครึ่งทันที พลางคว้าเสื้อโค้ทมาคลุมร่างแล้วดึงประตูเปิดออก เลี่ยวเหว่ยหมินและหลิ่วซานหู่ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของทั้งคู่ดูย่ำแย่มาก โดยเฉพาะเลี่ยวเหว่ยหมินที่ร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว

"ลูกพี่ ไซต์งานครับ! ไซต์งานไฟไหม้! เมื่อกี้พวกพี่น้องที่เฝ้าสนามอยู่ฝ่าตายโทรกลับมา บอกว่าไฟแรงมาก ควบคุมเพลิงไม่ได้เลยครับ!" เลี่ยวเหว่ยหมินพูดรัวเร็ว น้ำเสียงสั่นระริก

"เกิดเรื่องขึ้นตอนไหน?" ผมเอ่ยถามพลางติดกระดุมเสื้อไปด้วย