บทที่ 395 ถอนขนแกะ

คืนนั้นเมื่อกลับถึงโรงแรม ผมตรงไปที่ห้องของหลินซื่อเจี่ยทันที เมื่อหลินซื่อเจี่ยเห็นผมกลับมา เขาก็เปิดประเด็นถามตรงๆ: "เรื่องเป็นยังไงบ้างอาเฉิน? ทางพ่อของหลินเป่ยพยักหน้าตกลงไหม?"

"สำเร็จแล้วครับพี่ซื่อเจี่ย" ผมนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเขา พลางรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง "ท่านนายพลหลินมู่ตกลงที่จะสนับสนุนโครงการของพวกเราในซีกังครับ"

ใบหน้าของหลินซื่อเจี่ยเผยรอยยิ้มออกมา เขายกถ้วยชาขึ้นชูมาทางผม: "งั้นก็ต้องยินดีกับนายด้วย! มา ใช้ชาแทนเหล้า ชนกันสักหน่อย"

ผมชนแก้วกับเขา ดื่มน้ำไปสองสามอึกเพื่อชะล้างลำคอที่แห้งผาก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาจากกระเป๋าพกพา กดโทรออกหาเบอร์ของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องต่อหน้าหลินซื่อเจี่ย

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดัง "ตู้ด ตู้ด" อยู่เจ็ดแปดครั้งจึงมีคนรับสาย ปลายสายส่งเสียงของพี่ชายมา: "ฮัลโหล?"