บทที่ 397 การกลับมาพบกันอีกครั้งหลังพลัดพราก

แผนการเดิมที่วางไว้คือการไปพบกับหลินซื่อเจี๋ยที่เชียงใหม่ ประเทศไทย จากนั้นจึงจะเดินทางเข้าสู่ประเทศเมียนมาพร้อมกัน แต่ทว่าทางฝั่งสีหนุวิลล์ ทีมงานที่หวังฉางเจียงส่งมานั้นทำงานกันอย่างมีประสิทธิภาพสูงมาก ประกอบกับได้ล่าวเหว่ยหมินคอยให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ เรื่องราวของโครงการจึงถูกจัดแจงจนลงตัวเรียบร้อยภายในเวลาเพียงวันเดียว เมื่อผมโทรศัพท์หาหลินซื่อเจี๋ยจึงได้รู้ว่าเขาถูกเรื่องราวของสมาคมในฮ่องกงรั้งตัวไว้ และจำเป็นต้องพำนักอยู่ที่นั่นต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ผมจึงเปลี่ยนใจกะทันหันและตัดสินใจเดินทางไปหาเขาที่ฮ่องกงก่อน

ผมพาหลิ่วซานหู เมิ่งเสี่ยวปิน และบอดี้การ์ดฝีมือฉกาจอีกสี่คน นั่งเครื่องบินจากพนมเปญมาถึงสนามบินฮ่องกง ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่อง รถเบนซ์สีดำสองคันที่หลินซื่อเจี๋ยส่งมารับก็จอดรออยู่ตรงทางออกเป็นที่เรียบร้อย รถยนต์แล่นผ่านย่านตัวเมืองอันเจริญรุ่งเรือง มุ่งหน้าไปยังโรงแรมเพนินซูล่าในย่านจิมซาจุ่ย

ระหวางทาง หลิ่วซานหูมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ตึกรามบ้านช่องและป้ายโฆษณาที่เบียดเสียดกันหนาตาทำให้เขาเอ่ยกับผมเสียงเบา "เจ้านายครับ ก่อนมาผมแอบกังวลอยู่หน่อย ๆ กลัวว่าเรื่องเก่า ๆ ในประเทศ... พอมาถึงฮ่องกงแล้วจะมีปัญหาอะไรขึ้นมาหรือเปล่า ดูท่าผมจะคิดมากไปเองสินะครับ"

ผมยิ้ม "เหล้าหลิ่ว ตอนนี้ผมคือถังเจิ้นไห่ชาวสิงคโปร์ จางเฉินจะไปก่อเรื่องอะไรไว้ในประเทศ มันจะเกี่ยวอะไรกับถังเจิ้นไห่อย่างผมล่ะ?"

หลิ่วซานหูและเมิ่งเสี่ยวปินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต่างพากันหัวเราะออกมา