บทที่ 400 พ้นขีดอันตราย

เมื่อเดินทางมาถึงโรงพยาบาล เมิ่งเสี่ยวปินและบอดี้การ์ดอีกคนที่บาดเจ็บสาหัสที่สุดถูกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เข็นเตียงเคลื่อนย้ายพุ่งตรงเข้าห้องผ่าตัดทันที ไฟสีแดงหน้าห้องสว่างวาบขึ้น ส่วนตัวผม หลิ่วซานหู หลินซื่อเจี๋ย และบอดี้การ์ดที่บาดเจ็บอีกสามคน ถูกจัดแจงให้ไปอยู่ที่แผนกฉุกเฉินเพื่อทำความสะอาดบาดแผลและเย็บแผล

หลังจากแพทย์ตรวจดูอาการแล้ว สถานการณ์ของผมถือว่าค่อนข้างน่าเป็นห่วงทีเดียว บริเวณใต้คางไล่ไปจนถึงกกหูถูกหมัดพันโซ่เหล็กของไอ้ผมยาวครูดจนเป็นแผลฉกรรจ์ลึก เนื้อหนังฉีกขาดจนเหวอะหวะ ต้องเย็บไปทั้งหมดสิบกว่าเข็ม

แผ่นหลังของผมก็ส่งกระแสความเจ็บปวดแบบตื้อ ๆ ออกมาไม่ขาดสาย พอถอดเสื้อที่ชุ่มไปด้วยเลือดและเหนียวเหนอะติดผิวหนังออกถึงได้รู้ว่า ตัวเองโดนฟันเข้าที่หลังตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบ บาดแผลไม่ลึกมากแต่นับว่ายาวมากทีเดียว จึงจำเป็นต้องทำแผลและพันผ้าพันแผลไว้ ทางด้านหลินซื่อเจี๋ยก็โดนไปหลายทีเหมือนกัน มีแผลถูกฟันที่ท่อนแขนและแผ่นหลัง โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ แต่ก็ต้องเย็บไปหลายเข็มอยู่

บอดี้การ์ดอีกสามคนมีอาการคล้าย ๆ กัน ส่วนใหญ่เป็นบาดแผลฉีกขาดของเนื้อหนังภายนอก ทว่าเลือดไหลออกมากพอสมควร คนที่บาดเจ็บน้อยที่สุดกลับเป็นหลิ่วซานหู บนตัวของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือดเปรอะเปื้อน แต่ส่วนใหญ่เป็นเลือดของคนอื่น ตัวเขาเองมีเพียงรอยขีดข่วนตื้น ๆ และรอยฟกช้ำดำเขียวไม่กี่แห่ง หลังจากทำการฆ่าเชื้อและพันแผลอย่างง่าย ๆ แล้ว เขาก็ออกมายืนคุมเชิงเฝ้าระวังอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อจัดการบาดแผลเสร็จสิ้น พวกเราทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ที่ระเบียงทางเดินหน้าห้องผ่าตัด ไม่มีใครยอมเปิดปากพูด บรรยากาศตกอยู่ในความตึงเครียดและอึดอัด