บทที่ 403: ทางตอนเหนือของเมียนมา

สองวันต่อมาในช่วงพลบค่ำ เรือสินค้าได้แล่นเข้าใกล้น่านน้ำตอนกลางของเวียดนาม หลังจากบอกลาเมิ่งเสี่ยวปินและพี่น้องคนอื่นๆ แล้ว ผม หลินซื่อเจี๋ย และหลิ่วซานหู่ ทั้งสามคนภายใต้การคุ้มกันของทีมผู้ประสานงาน ก็ได้เปลี่ยนไปขึ้นเรือสปีดโบ๊ทความเร็วสูง และเดินทางมาถึงท่าเทียบเรืออันเงียบสงบแห่งหนึ่งในเมืองดานัง ประเทศเวียดนาม ในยามที่ความมืดเริ่มโรยตัว

บนท่าเรือ มีรถออฟโรดโตโยต้าดัดแปลงสองคันจอดรออยู่ก่อนแล้ว ชายวัยกลางคนท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งที่มารอรับ คือเจ้าหน้าที่ประสานงานของจิมมอนกรุ๊ป ในเวียดนาม โดยไม่มีการทักทายปราศรัยให้เสียเวลา ขบวนรถก็มุ่งหน้าเข้าสู่ความมืดมิดทันที แล่นไปตามทางหลวงสาย AH13 ที่คดเคี้ยว มุ่งตรงไปยังประเทศลาว

มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานและสะบักสะบอม ตลอดเส้นทางใช้เวลาเกือบสามสิบชั่วโมง รถออฟโรดวิ่งสลับไปมาระหว่างถนนลาดยางสายเก่ากับถนนดินที่ฝุ่นตลบอบอวล ตัดผ่านป่าดิบชื้นอันหนาทึบและภูมิประเทศภูเขาที่สูงต่ำสลับกันไป ระหว่างทางต้องผ่านด่านตรวจหลายแห่ง ซึ่งมีทั้งทหารในเครื่องแบบและตำรวจพร้อมอาวุธครบมือ ทุกครั้งที่ถูกเรียกตรวจ นายเหวียนเจ้าหน้าที่ประสานงานเพียงแค่ลดกระจกรถลง ยื่นเอกสารส่งให้ หรือพูดคุยด้วยภาษาท้องถิ่นไม่กี่ประโยค ใบหน้าอันเคร่งขรึมเหล่านั้นก็จะเปลี่ยนเป็นเข้าใจแจ่มแจ้ง หรือกระทั่งฉายแววเคารพยำเกรงขึ้นมาทันที ก่อนจะโบกมือปล่อยให้ผ่านไป บางครั้งถึงกับทำความเคารพให้ด้วยซ้ำ

“บารมีของกลุ่มบริษัทในแถบนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ” ผมมองด่านตรวจที่ผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นอีกครั้ง แล้วเอ่ยกับหลินซื่อเจี๋ย

หลินซื่อเจี๋ยเอนกายพิงเบาะ หลับตาพักผ่อน เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา “ทางเวียดนามใต้นี่ ในระบบทหารและตำรวจ นายทหารระดับกลางและระดับล่างจำนวนไม่น้อยเลยที่ส่งมาเข้ารับการฝึกอบรมกับบริษัทรักษาความปลอดภัยจิมมอนของเรา คนที่ส่งมาล้วนเป็นทหารผ่านศึกจอมเก๋าที่มีประสบการณ์รบโชกโชน สิ่งที่สอนก็เป็นวิชาที่ใช้ได้จริงในสมรภูมิ เพราะฉะนั้นความสัมพันธ์เลยรักษาไว้ได้ค่อนข้างดี ในหลายๆ พื้นที่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พวกเราไม่ได้เป็นแค่พ่อค้าธรรมดาๆ หรอก”