บทที่ 405: หนึ่งคืนในเมียนมาเหนือ

อาหารค่ำจัดขึ้นภายในโรงอาหารสภาพซอมซ่อของโรงงาน เหมี่ยนเจิ้งเฮ้อไปจัดการลากเสือโคร่งเบงกอลตัวย่อมๆ กลับมาได้จริงๆ โครงกระดูกขนาดใหญ่ของมันถูกชำแหละแล้วแขวนทิ้งไว้ด้านหนึ่ง ส่วนเนื้อสดๆ ถูกแล่จนเป็นชิ้นบาง ทุกคนนั่งล้อมวงรอบหม้อไฟไม่กี่หม้อที่มีควันพวยพุ่งพัดผ่าน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ เครื่องเทศ และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

พี่ชายหยิบถุงบรรจุของเหลวสีแดงเข้มออกมาถุงหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เทผสมลงไปในแก้วเหล้าขาวไม่กี่ใบอย่างระมัดระวัง “อาเฉิน เถ้าแก่หลิน มาๆ ลองชิมของดีขึ้นชื่อของแถบนี้หน่อย เหล้าเลือดเสือ! บำรุงร่างกายขั้นสุด! ดื่มแล้วรับรองว่าพลังหยางพลุ่งพล่าน คืนนี้จัดเด็กสาวให้พวกนายสักสองคน จะได้สัมผัสรสชาติเย้ายวนใจแบบต่างแดนที่แท้จริง!”

ผมรับแก้วมา เหล้าขาวที่ผสมกับเลือดเสือแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มชวนขนลุก แต่สำหรับผมแล้วไม่ได้คิดอะไรมาก จึงชูแก้วขึ้นชนกับพี่ชายและหวงจินเฉิงก่อนจะกระดกหมดในอึกเดียว น้ำเหล้าแสบร้อนแผดเผา พกพารสชาติคาวหวานที่เข้มข้นรุนแรงตามไปด้วย

หลินซื่อเจี๋ยเติบโตมาในอเมริกาตั้งแต่เด็ก มีหรือจะเคยเจอเรื่องพรรค์นี้มาก่อน เขาจ้องมองสิ่งของในแก้วด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แต่เพราะติดเรื่องมารยาทและเกรงใจ ประกอบกับเห็นผมกระดกหมดแก้วไปแล้ว จึงได้แต่ฝืนใจ กัดฟัน กลั้นหายใจแล้วกรอกมันลงคอไปรวดเดียว พอแต่งเสร็จเขาก็รีบคีบเนื้อเสือที่ลวกจนสุกจากหม้อไฟยัดเข้าปากทันที เพื่อสะกดความรู้สึกพะอืดพะอมที่กำลังตีตื้นขึ้นมา

ร่ำสุราแรงฤทธิ์ ลวกเนื้อเสือกินกัน แม้เครื่องปรับอากาศในโรงอาหารจะส่งเสียงดังหึ่งๆ แต่ความอบอ้าวในเดือนหกของเมียนมาเหนือ ก็ยังทำให้พวกเราทุกคนเหงื่อท่วมกายจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม