บทที่ 410: เฉิงกงโทรสายตรง

ช่วงทุ่มกว่าๆ หลิ่วซานหู่ก็พาลูกน้องพากลุ่มของเฉินหลงกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศจนได้

สภาพการณ์ดูทุลักทุเลอยู่บ้าง ลูกน้องยี่สิบคนที่เฉินหลงพาไป มีชีวิตรอดกลับมาได้เพียงแปดคน แต่ละคนเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือดเปรอะเปรียบ ยังดีที่เป็นเพียงแค่รอยสะเก็ดระเบิดถลอกหรือแผลฟกช้ำจากการต่อสู้ระยะประชิด ไม่มีใครถึงแก่ชีวิต มีเพียงตัวเฉินหลงเองนอกจากเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและใบหน้าเปื้อนฝุ่นดินแล้ว กลับรอดพ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์โดยไร้รอยขีดข่วน

“เร็ว รีบส่งพี่น้องที่บาดเจ็บไปจัดการทำแผลที่โรงพยาบาล” ผมรีบสั่งการกับหลิ่วซานหู่ทันที หลิ่วซานหู่พยักหน้ารับ ก่อนจะสั่งการให้คนเข้าไปช่วยประคองคนเจ็บแยกย้ายออกไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เฉินหลงก้าวเท้าเข้ามาในห้องหนังสือ เขาก็เอื้อมมือผลักปิดประตูดังปังใหญ่ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรง “แม่แม่ง โชคดีชะมัดที่วันนี้ก่อนออกจากบ้าน ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิงไม่รู้ดลใจให้ฉันหยิบแผ่นเหล็กเสริมมาใส่ไว้!” เขาออกแรงกระชากคอเสื้อออก เผยให้เห็นเสื้อเกราะกันกระสุนสีดำที่อยู่ด้านใน ซึ่งบนนั้นมีรอยบุบยอดกระสุนบี้แบนฝังอยู่สองจุดอย่างเห็นได้ชัด

“ไอ้ระยำจ้านหลาง! มันกินดีหมีหัวใจเสือหรือไงวะ ถึงได้กล้าสาดกระสุนใส่เฉินหลงคนนี้ตรงๆ! มันตายแน่! แม่แม่งฉันจะเอาชีวิตพวกมันทั้งตระกูลมาฝังรวมกันให้ได้!”