บทที่ 419 บทเพลงเด็กสามร้อยกวี

หลังจากเสร็จสิ้นการประชุม ผมก็เดินทางกลับมายังห้องชุดสวีทบนชั้นดาดฟ้า ภายในห้องชุดแห่งนี้นอกจากห้องนอนหลักแล้ว ยังมีห้องนอนแขกอีกสองห้องและห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง ในตอนแรกผมวางแผนการไว้อย่าง "สมานฉันท์" ว่าจะให้หยางเจียฉีและหลิวเสี่ยวหรูพักผ่อนกันคนละห้องเพื่อไม่ให้รบกวนซึ่งกันและกัน

ทว่า เมื่อผลักเปิดประตูไม้เนื้อแข็งอันหนาทึบเข้าไป กลิ่นอายความร้อนแรงที่ผสมผสานไปด้วยน้ำหอมเกรดหรู กลิ่นไวน์แดงเสน่ห์อันเย้ายวนเฉพาะตัวของอิสตรีก็พุ่งเข้ามากระทบใบหน้าทันที จากนั้นความรู้สึกอันคุ้นเคยที่ชวนให้ตื่นตัวก็เข้าจู่โจมอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกครั้ง

ภายในห้องนั่งเล่นเปิดไฟสร้างบรรยากาศไว้เพียงไม่กี่ดวง แสงไฟสลัวส่องประกายอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม บนพื้นพรมมีรองเท้าส้นสูงสองข้างถูกโยนทิ้งไว้ตามอำเภอใจ บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ยักษ์ หยางเจียฉีและหลิวเสี่ยวหรูสองคนกำลังนั่งเอนกายพิงกันอยู่

พวกเธอเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะผ่านการอาบน้ำชำระล้างร่างกายมา เส้นผมยังคงมีร่องรอยของความเปียกชื้น ร่างกายสวมใส่เพียงชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาและค่อนข้างจะเปิดเผย เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันทรงเสน่ห์น่าหลงใหลภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล บนโต๊ะน้ำชามีขวดไวน์แดงที่ว่างเปล่าจนถึงก้นขวดสองขวดและแก้วคริสตัลอีกสองสามใบจัดวางอยู่

เมื่อเห็นผมก้าวเท้าเดินเข้ามา หยางเจียฉีก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ร่างกายขยับเข้ามาโอบกอดคอผมราวกับงูวารี พลางพยัพพยุงร่างของผมให้เดินตรงไปทางโซฟา: "กลับมาแล้วเหรอคะ? ประจวบเหมาะเลย มานั่งดื่มเป็นเพื่อนพวกเราหน่อยสิ"