บทที่ 420 เชือดไก่ให้ลิงดู

ช่วงสาย ผมพาเหลี่ยวเหว่ยหมินมุ่งหน้าไปยังเขตก่อสร้างของรีสอร์ต รถยังไม่ทันแล่นเข้าใกล้ประตูใหญ่ ก็มองเห็นคนท้องถิ่นสองคนผิวคล้ำแดด สวมเสื้อกล้ามขาดรุ่งริ่ง กำลังเข็นรถเข็นสองล้อที่อัดแน่นไปด้วยเศษเหล็กเส้นเส้นหนา เดินอาด ๆ ตรงมายังป้อมยามหน้าประตูอย่างเปิดเผย

หนึ่งในนั้นเอ่ยปากพูดคุยภาษาเขมรกับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เฝ้าประตูอยู่สองสามประโยค พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นไม่ได้ทำการตรวจสอบสิ่งใดเลยด้วยซ้ำ ก็กดรีโมตคอนโทรลสั่งการให้ประตูยืดไฟฟ้าค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก ปล่อยให้คนทั้งสองเข็นรถผ่านออกไปต่อหน้าต่อตา

เหลี่ยวเหว่ยหมินที่นั่งอยู่ตรงเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในพริบตา ขบฟันแน่นสบถด่าเสียงเบา: "แม่งเอ้ย! บริษัทรับเหมาก่อสร้างเฮงซวยนี่จัดหาพนักงานรักษาความปลอดภัยมาจากในประเทศได้ยังไงกัน! แต่ละคนแม่งนึกว่าตัวเองเดินทางมาพักผ่อนวัยเกษียณที่นี่หรือไงฮะ?! ลูกตาแม่งย้ายไปอยู่บนก้นหมดแล้วใช่ไหม?!"

รถของพวกเราแล่นมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ หลิ่วซานหู่กดแตรส่งสัญญาณเสียงดัง พนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้นถึงได้ถือกระบองยางเดินนวดยาดเข้ามา เคาะกระจกรถฝั่งเหลี่ยวเหว่ยหมินด้วยสีหน้าท่าทางไม่สบอารมณ์

เหลี่ยวเหว่ยหมินกดเลื่อนกระจกรถลง ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะอ้าปากพูดจา ก็เปิดฉากด่าทอใส่หน้าทันที: "มึงแม่งตาบอดหรือไงวะ?! เมื่อกี้ไอ้โจรสองตัวนั้นมันมาขโมยวัสดุอุปกรณ์ของเขตก่อสร้างออกไปมึงมองไม่เห็นเหรอ? ยังจะสาระแนเปิดประตูปล่อยให้พวกมันเดินลอยนวลออกไปอีก! พอรถของกูแล่นมาถึงมึงกลับมาทำเป็นกร่าง คอยซักไซ้ไล่เลียงคำถามช่ำชองเชียวะ? แสดงท่าทีว่าตั้งใจทำงานว่างั้น? งานตำแหน่งนี้มึงยังอยากจะทำต่ออยู่ไหมฮะ?!"