บทที่ 421 ร่วมมือกันหาเงิน

พวกเราทั้งกลุ่มเดินทางออกจากเขตก่อสร้างของรีสอร์ต แต่ไม่ได้ขับรถกลับโรงแรม ในทางกลับกัน ผมสั่งให้หลิ่วซานหู่ขับรถมุ่งตรงไปยังบริเวณใกล้ ๆ กับโครงการก่อสร้างเส้นทางทางหลวงพิเศษในสีหนุวิลล์ ที่บริษัทวิศวกรรมก่อสร้างอินเดียตะวันออกแห่งที่ 8 เป็นผู้รับเหมาช่วง ตามที่ตั้งที่หวังฉางเจียงเคยให้ไว้

รถยนต์แล่นมาจอดสนิทอยู่ตรงบริเวณเนินสูงที่ห่างจากเขตก่อสร้างเล็กน้อย เมื่อมองทอดสายตาผ่านกระจกรถลงไป เบื้องล่างเต็มไปด้วยฝุ่นละอองตลบอบอวลและเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่ม บรรดาคนงานชาวอินเดียตะวันออกกลุ่มใหญ่และคนงานท้องถิ่นจำนวนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง รถโม่ปูนและรถบรรทุกขับเข้าออกกันขวักไขว่ ดูเป็นฉากทัศน์การทำงานที่ครึกครื้นและราบรื่นยิ่งนัก

ผมจ้องมองภาพเบื้องล่าง พลางเอ่ยบอกเหลี่ยวเหว่ยหมินที่อยู่ข้างกาย: "เห็นหรือยังอาเหลี่ยว ต่อไปในอนาคตถ้าหากเขตก่อสร้างรีสอร์ตของพวกเราขาดแคลนวัสดุอุปกรณ์อะไร ไม่ว่าจะเป็นเหล็กเส้น ปูนซีเมนต์ หรือหินทราย นายก็พากำลังคนมาขนย้าย 'นำเข้าสินค้า' จากที่นี่ได้เลยนะ สะดวกสบาย แถมยังไม่ต้องเสียเงินสักบาทด้วย"

เหลี่ยวเหว่ยหมินชะงักงันไปแวบหนึ่ง ชั่วขณะนั้นเขายังปรับเปลี่ยนสติสัมปชัญญะตามไม่ทัน: "เจ้านายครับ นำเข้าสินค้า? จะไปนำเข้าสินค้ากับใครล่ะครับ? แล้วพวกมันจะยอมขายให้เราเหรอ?"

ผมหันใบหน้ากลับมา จ้องมองเขา: "ก็คือสั่งให้นายพากำลังคนมา หาหนทางขนย้ายมันออกไป จะลักลอบขโมยหรือจะปล้นชิงวิ่งราว ก็แล้วแต่นายเลย"