บทที่ 423 ทำตัวเป็นโจร

ตลอดช่วงเวลากว่าหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ณ เขตก่อสร้างโครงการช่วยเหลือและพัฒนาของอินเดียตะวันออกในสีหนุวิลล์ ได้มีการเปิดฉากมหกรรม "ช็อปปิ้งศูนย์บาท" ที่ทั้งตลกขบขันและเปี่ยมไปด้วยประสิทธิภาพ

พรรคพวกของเหลี่ยวเหว่ยหมินและลู่คุนประสานงานร่วมมือกันได้อย่างเข้าขาและรู้ใจกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะกลายสภาพเป็นขั้นตอนกระบวนการทำงานที่คงที่ไปเรียบร้อยแล้ว

ในยามเช้ามืดของทุกวัน ขบวนรถยนต์ที่จัดตั้งขึ้นด้วยรถบรรทุกหลายคันจะแยกย้ายกันออกเดินทาง มุ่งตรงไปยังเขตก่อสร้างแต่ละแห่งของพวกคนอินเดียตะวันออกเพื่อทำการ "นำเข้าสินค้า"

สิ่งที่เรียกว่า "การนำเข้าสินค้า" นั้น แท้จริงแล้วก็คือการอาศัยช่วงเวลาทัศนียภาพยามค่ำคืนอันมืดมิดหรือช่วงเวลาที่คนงานหยุดพักผ่อน ขับรถบรรทุกพุ่งทะยานบุกจู่โจมเข้าไปด้านในตรง ๆ พลางใช้อาวุธปืนข่มขู่พนักงานที่เฝ้าเวรยามของเขตก่อสร้าง จากนั้นก็ขนย้ายเหล็กเส้นและปูนซีเมนต์ขึ้นรถแล้วบดคันเร่งหนีไปทันที จนกระทั่งล่วงเลยมาในตอนหลัง พวกลูกน้องเริ่มมีความกล้าหาญช่ำชองและฮึกเหิมมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งรถแบคโฮ รถโม่ปูน และรถสิบล้อบรรทุกดินคันใหญ่ยักษ์ที่จอดทิ้งไว้ในเขตก่อสร้าง ขอเพียงแค่กุญแจรถไม่ได้ถูกควักออก หรือหาหนทางต่อสายตรงจุดสตาร์ทเครื่องยนต์ให้ติดไฟได้ ต่างก็โดนสั่งการให้คนขับแล่นหนีออกไปตรง ๆ ทั้งนั้น

วัสดุอุปกรณ์และข้าวของทุกชิ้นที่ช่วงชิงมาครองได้ ไม่ว่าจะเป็นวัสดุก่อสร้างหรือเครื่องจักรกลหนัก ต่างก็ถูกจัดส่งผ่านช่องทางเส้นสายของลู่คุนเพื่อทำการกระจายและจำหน่ายออกไปอย่างว่องไว ไม่ว่าจะชำแหละแยกชิ้นส่วนเพื่อขายเป็นอะไหล่ หรือลักลอบขนย้ายไปแปรสภาพเป็นเงินสดในตลาดมืดของประเทศเพื่อนบ้านโดยตรง ส่วนผลกำไรสุทธิที่ได้รับมา ก็นำมาแบ่งสรรปันส่วนกันคนละครึ่ง ห้าสิบห้าสิบ ตามข้อตกลงที่คุยกันไว้ล่วงหน้า ชำระเงินด้วยเงินสดสด ๆ และไม่มีวันผลัดวันประกันพรุ่งเลยแม้แต่ครั้งเดียว