บทที่ 424 บลู บลูคาก้า

หลังจากที่ผมตื่นนอนและจัดการล้างหน้าล้างตาเสร็จสิ้นเรียบร้อย หยางเจียฉียังคงนอนขดตัวขี้เกียจอยู่ใต้ผ้าห่ม พลางเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงงัวเงีย: "นายนี่นะ แต่เช้าตรู่ขนาดนี้ โทรศัพท์มีเข้ามาไม่หยุดหย่อนเลย เสียงดังเหมือนจะมาทวงชีวิต"

ผมยืนจัดแจงปกเสื้อเชิ้ตอยู่หน้ากระจก พลางเอ่ยตอบอย่างละเหี่ยใจ: "ช่วยไม่ได้หรอก เรื่องราวเดือดร้อนมันประดังประเดเข้ามาพร้อม ๆ กันน่ะสิ"

หยางเจียฉีอ้าปากหาวหวอดหนึ่ง พลางใช้ข้อศอกยันร่างกายขึ้นมาครึ่งตัว ชุดนอนผ้าไหมตัวบางเลื่อนหลุดลงมาจากลาดไหล่เนียน: "รับทราบแล้วค่ะ คนงานชุก จริงสิ วันนี้มีกลุ่มพี่ ๆ น้อง ๆ จากภายในประเทศบินมาหาฉันเพื่อท่องเที่ยวพักผ่อนนะ ฐานะทางบ้านของแต่ละคนนับว่าดีเยี่ยมมากเลยล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันส่งข้อความไปล่อลวงหว่านล้อมพวกเธออยู่ในกลุ่มตั้งนาน ในที่สุดก็ยอมออกเดินทางกันสักที"

ผมพยักหน้ารับคำ: "โอเค เดินทางมาถึงแล้วเธอก็รับหน้าที่คอยต้อนรับและดูแลให้ดีแล้วกัน เรื่องอาหารการกินและการท่องเที่ยวเธอจัดแจงเอาเองเลย เดี๋ยววันหลังก็พาพวกเธอไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาในกาสิโนหน่อย เดี๋ยวฉันจะไปเอ่ยปากบอกป๋อไป๋ไจ๋ไว้ ให้แจกชิปเงินสดให้พวกเธอคนละห้าพันดอลลาร์สหรัฐ เอาไว้ให้พวกเธอไปทดสอบโชคชะตาดู"

หยางเจียฉีเบ้ปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนติดจะแง่งอนเล็ก ๆ: "ห้าพันเองเหรอคะ? นายเห็นพวกเธอเป็นขอทานหรือไงกัน? กลุ่มพี่ ๆ น้อง ๆ ของฉันกลุ่มนี้นะ ในยามปกติเปิดโต๊ะเล่นไพ่นกกระจอกกันรอบหนึ่ง เงินทองที่หมุนเวียนยังมากกว่าจำนวนนี้ตั้งเยอะ เงินแค่ห้าพันดอลลาร์สหรัฐ ยังไม่พอกับเศษเงินที่พวกเธอใช้วางเดิมพันในตาเดียวเลยด้วยซ้ำค่ะ"