บทที่ 425 หลักการยอมความของผู้ที่มีความสุข

ทุกคนนั่งประจำที่ บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้พะยูง ชุดจานชามถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยตลับสายวัดของหญิงสาวชาวอินเดียตะวันออกกลุ่มนั้น ราวกับเครื่องมือที่มีความแม่นยำสูง

อาหารเริ่มทยอยนำมาเสิร์ฟ จานแรกคือปลาเก๋าคั่วพริกเกลือหญิงสาวชาวอินเดียตะวันออกคนหนึ่งประคองจานปลาขนาดใหญ่ยักษ์ เดินนวดยาดเข้ามาที่ข้างโต๊ะอย่างระมัดระวัง ทว่าทันใดนั้นเธอกลับชะงักงันไปแวบหนึ่ง บนใบหน้าฉายแววเลิ่กลั่กและตื่นตระหนก ประคองจานปลาปักหลักยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำอะไรไม่ถูก

ใบหน้าของบลูพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงลงทันที พลางตวาดเอ่ยตำหนิเสียงเข้ม: "ยังจะมัวยืนบื้ออยู่ทำไมอีกฮะ?! เสิร์ฟอาหารสิ!"

ร่างกายของหญิงสาวสั่นสะท้านขึ้นมาทันควัน เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง: "คุณบลูคะ... หัวปลาจานนี้... ควรจะหันไปทางแขกผู้ทรงเกียรติท่านไหนดีคะ?"

บลูดูเหมือนจะยิ่งทวีความโกรธแค้นมากขึ้น เลิกเสียงสูงตวาดว่า: "ไอ้หน้าโง่! เเถ้าแก่จางคือแขกผู้ทรงเกียรติสูงสุดของวันนี้ หัวปลาก็ย่อมต้องหันไปทางเถ้าแก่จางสิเว้ย! กฎระเบียบจริยธรรมพื้นฐานแค่นี้ยังไม่รู้จักเรียนรู้อีกเหรอ? ยังอยากจะรักษาเงินกองทุนสวัสดิการและเงินบำนาญอยู่ไหมฮะ?!"