บทที่ 426 พ่อหวังเกิดเรื่อง

ณ ห้องวีไอพีที่ใหญ่ที่สุดของไนท์คลับบนชั้นสาม ทันทีที่ผมกับหลิวเสี่ยวหรูเดินก้าวเข้าไป ก็เห็นหยางเจียฉีกำลังโดนกลุ่มผู้หญิงเจ็ดแปดคนที่แต่งตัวหรูหราอลังการและประดับไปด้วยเพชรนิลจินดาระยิบระยับ นั่งล้อมหน้าล้อมหลังราวกับดวงดาวโอบล้อมดวงจันทร์อยู่บนโซฟาตัวยาว

กาลเวลาอาจจะทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของพวกเธออยู่บ้าง ทว่าด้วยการดูแลรักษาผิวพรรณมาเป็นอย่างดี ประกอบกับเครื่องสำอางชั้นเลิศและเสื้อผ้าราคาแพงระยับ ทำให้คุณนายกระเป๋าหนักกลุ่มนี้ยังคงดูสวยสะพรั่งและมีเสน่ห์เหลือล้นในวัยภูมิฐาน

เมื่อเห็นพวกเราเดินเข้ามา สายตาของผู้หญิงทุกคนก็พากันพุ่งเป้าจับจ้องมาเป็นจุดเดียว หยางเจียฉีรีบลุกขึ้นยืนหยัดตรงทันที เผยรอยยิ้มแฉ่งราวกับดอกไม้บานเดินเข้ามาต้อนรับ: "โอ้โฮ ในที่สุดพวกคุณก็ยอมมากันสักทีนะคะ! เสี่ยวหรู รีบมานั่งนี่เร็ว!"

ผมกวาดสายตามองสำรวจผู้หญิงกลุ่มนั้น มีใบหน้าอยู่สองสามใบหน้าที่ดูคุ้นตาอยู่บ้าง คาดว่าคงจะเป็นผู้คนในแวดวงสังคมของหยางเจียฉีที่เคยพบหน้าค่าตากันสมัยที่ยังอยู่ตงกวน ทว่าเนื่องจากเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายปี คนส่วนใหญ่ผมจึงไม่สามารถนึกชื่อเรียงนามออกได้แล้ว

แต่ทว่า มีผู้หญิงอยู่สองคนที่ความทรงจำของผมยังคงเด่นชัดเป็นพิเศษ