บทที่ 428 กลิ่นอายหนานเยว่

เช้าตรู่วันต่อมา ผม หลิ่วซานหู่ ป๋อไป๋ไจ๋ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีก 5 นาย รวมทั้งหมด 8 คน ได้เดินทางออกจากโรงแรมโอเรียนทัลอย่างเงียบเชียบ โดยแบ่งกันนั่งรถตู้ธุรกิจที่ไม่สะดุดตา 2 คัน มุ่งตรงไปยังท่าอากาศยานนานาชาติสีหนุวิลล์

พวกเราบินจากสีหนุวิลล์ไปลงที่เมืองไซง่อนของประเทศหนานเยว่ (เวียดนาม) เพื่อแวะต่อเครื่องช่วงสั้น ๆ ก่อนจะบินขึ้นเหนือมุ่งสู่ฮานอย

จนกระทั่งเวลาสองทุ่มกว่า ๆ ขบวนเดินทางก็มาถึงท่าอากาศยานนานาชาติฮานอย เมืองหลวงของหนานเยว่ เมื่อก้าวเท้าพ้นตัวอาคารสนามบิน กลิ่นอายความอบอ้าวและชื้นแฉะของฮานอยที่ผสมผสานไปด้วยเสียงจอแจของรถจักรยานยนต์ก็พุ่งเข้ามากระทบใบหน้าทันที มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากกลิ่นไอทะเลเค็ม ๆ ของสีหนุวิลล์อย่างสิ้นเชิง

พวกเราไม่ได้ปักหลักรีรอ รีบเรียกโบกรถแท็กซี่ 2 คันเพื่อเดินทางเข้าสู่ตัวเมือง และเช็คอินเข้าพักที่โรงแรมระดับปานกลางที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง การเดินทางตรากตรำมาตลอดทั้งวันทำเอาทุกคนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ทว่าในเวลานี้กลับไม่มีใครมีความรู้สึกง่วงนอนเลยสักคน

ภายในห้องพักของโรงแรม ผมกดโทรออกหาหมายเลขโทรศัพท์ลึกลับที่หลินซื่อเจี๋ยเคยให้ไว้: 168-991-99