บทที่ 429: เรื่องราวในอดีตที่ชิงโจว

รถยนต์แล่นมาจอดสนิทลงที่หน้าคฤหาสน์เก่าแก่ขนาดใหญ่โตเอาการแห่งหนึ่ง ที่นี่คือบ้านบรรพบุรุษของไอ้เป้าหลง ตั้งอยู่แถบชานเมืองชิงโจว ในเวลานี้ ทั้งภายในและภายนอกคฤหาสน์อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเงียบสงัดและวุ่นวาย

ผ้าไว้อาลัยสีขาวและป้ายอักษร "เตี้ยน" (งานศพ) สีดำถูกขวนเด่นหราอยู่เหนือประตูใหญ่ บริเวณทางเข้าเต็มไปด้วยรถราหลากชนิดจอดเรียงราย มีผู้คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่สว่างไสวไปด้วยเสื้อผ้าสีเข้มและปลอกแขนทุกข์สีดำ ซึ่งล้วนเป็นญาติสนิทมิตรสหายและคนรู้จักในอดีต

ผมพาหลิวซานหู่กับปั๋วไป๋ไจ๋เดินตามหลินเสวี่ยเข้าไปในคฤหาสน์ ด้านในเบียดเสียดไปด้วยผู้คนจนหัวดำพรึ่บพรั่บ ควันธูปควันบุหรี่ตลบอบอวล แม้โรงพิธีจะยังตั้งไม่เสร็จสมบูรณ์ดี แต่โถงกลางถูกจัดเป็นที่ตั้งป้ายวิญญาณชั่วคราวเรียบร้อยแล้ว รูปถ่ายของท่านผู้เฒ่าเจิ้งตั้งอยู่ตรงกลาง มีควันธูปจุดบูชาไม่ขาดสาย คนส่วนใหญ่ผมไม่รู้จักเลย แต่ดูจากเครื่องแต่งกายและสีหน้าท่าทางแล้ว มีทั้งญาติในตระกูล พันธมิตรทางธุรกิจ และเพื่อนฝูงในเส้นทางสายสีเทา แต่ละคนมีสีหน้าท่าทางต่างกันไป บ้างก็จับกลุ่มกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

พ่อของเป้าหลงมีพี่น้องสี่คน โดยพ่อของเขาเป็นพี่ใหญ่ นอกจากตัวเป้าหลงที่เป็นลูกโทนเพียงคนเดียวแล้ว ลูกหลานของบ้านรอง บ้านสาม และบ้านสี่ ต่างก็เจริญรุ่งเรืองแตกหน่อออกผลกันมากมาย ในเวลานี้ พวกอา ๆ ทั้งหลายกำลังแสดงตัวเป็นเจ้าภาพ คอยสั่งการคนงานอย่างแข็งขัน บ้างก็คอยต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมไว้อาลัย

หลินเสวี่ยพาพวกเราเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปยังห้องข้าง ๆ โถงกลาง ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบกว่า เป้าหลงนั่งอยู่เพียงลำพังในชุดไว้ทุกข์สีดำบนเก้าอี้ไท่ซือแบบโบราณ เขานั่งหันหลังให้ประตู สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูผู้คนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่ในลานบ้านโดยไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย