บทที่ 430: สละหุ้น

ไอ้เป้าหลง นอนหลับยาวรอบนี้เกือบจะเต็ม ๆ หนึ่งวันกับหนึ่งคืน เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นที่ห้องนั่งเล่นของห้องเพนท์เฮาส์อีกครั้ง สีหน้าและแววตาของเขาก็ดูกลับมามีชีวิตชีวาแตกต่างจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ในห้องนั่งเล่น ตอนนี้มีผม, หลิวซานหู่, ปั๋วไป๋ไจ๋ และหลินเสวี่ย นั่งอยู่พร้อมหน้า บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด

เมื่อหลินเสวี่ยเห็นเป้าหลงเดินออกมา เขาก็รีบก้าวเข้าไปหาทันที พร้อมรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "ลูกพี่ ตื่นแล้วเหรอครับ มีข่าวร้าย... เมื่อวานนี้พวกอาสอง อาสาม อาสี่ แล้วก็พวกลูกพี่ลูกน้องอีกสองสามคน พากันยกพวกไปถล่มเหมืองแร่ที่เขาชีโถว แถมยังรุมตีกระจอกของตระกูลโจวบาดเจ็บไปตั้งหลายคน ตอนนี้โดนรวบตัวเข้าซังเตไปหมดแล้วครับ ผมลองทาบทามคนรู้จักเพื่อจะนัดผู้กำกับออกมาคุย แต่อีกฝ่ายไม่เล่นด้วยเลย ฝั่งตระกูลโจว... คงจะยัดเงินอุดปากทางนั้นไว้เรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าพวกมันจ้องจะเอาเรื่องนี้มาขยายความเล่นงานเราแน่"

หลังจากเป้าหลงฟังจบ ใบหน้าของเขา กลับไม่มีการแสดงอารมณ์ใด ๆ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก: "รอบนี้นอนหลับลึกมาก ฝันเห็นอะไรตั้งหลายอย่าง... ฝันเห็นพ่อตลอดเลย พ่อเอาแต่พูดกับฉันซ้ำ ๆ ว่า 'อาหยวน ช่างมันเถอะ อย่าไปแก้แค้นเลย ความแค้นมันไม่มีที่สิ้นสุดหรอก ปล่อยให้คนที่ยังอยู่ ได้ใช้ชีวิตกันต่อไปให้ดีเถอะ' "

"ช่างมันงั้นเหรอ?!" เมื่อหลินเสวี่ยได้ยินคำนี้ ดวงตาของเขาพลันแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเดือดดาล: "ช่างมันงั้นเหรอ?! ลูกพี่! ลูกพี่... ลูกพี่รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?! ท่านผู้เฒ่าโดนมันพูดจาถากถางจนอกแตกตาย ตายตาไม่หลับด้วยซ้ำ! แต่ความแค้นนี้ ลูกพี่กลับบอกว่าช่างมันงั้นเหรอ?! แม่งเอ๊ย ผมฟัดตามลูกพี่มาตั้งยี่สิบปี! ท่านผู้เฒ่าดีกับผมยิ่งกว่าพ่อแม่บังเกิดเกล้าของผมเสียอีก! แกต้องมาตายอย่างอัปยศอดสูและน่าอนาถขนาดนี้! ความแค้นระดับนี้ ถ้าลูกในไส้อย่างลูกพี่ไม่คิดจะชำระ คนนอกอย่างผมจะไปซัดกับพวกมันเอง! เอาตามนี้ไหมล่ะ?! แม่งเอ๊ย ผมยอมเอาชีวิตเข้าแลกเลย!"