บทที่ 437: หลิวซานหู่ดูตัว

พวกเราเดินทางมาถึงกรุงฮานอย ประเทศเวียดนามตอนใต้ในช่วงดึกสงัด เหวยจินหลงมารอรับพวกเราที่พิกัดนัดหมายด้วยตัวเอง สองฝ่ายไม่ได้เสวนาทักทายอะไรให้มากความ เขารีบพาส่งพวกเราตรงดิ่งไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งใจกลางเมืองทันที

หลังจากจัดการเช็กอินที่โถงล็อบบี้ของโรงแรมเรียบร้อยแล้ว เหวยจินหลงก็ยังไม่ได้ผละจากไปทันที เขากลับเอ่ยถามตามมารยาทด้วยความนอบน้อมว่า: "คุณจางเฉินครับ กำหนดการเดินทางในก้าวต่อไป ต้องการให้ทางฝั่งผมช่วยจัดแจงระบบให้ไหมครับ? ไม่ว่าจะเดินทางไปไซ่ง่อน หรือจะให้เคลียร์ท่อน้ำเลี้ยงมุ่งตรงกลับกัมพูชาโดยตรง ผมก็จัดการให้ได้หมดครับ"

ผมส่ายหัวปฏิเสธความหวังดีของเขา: "ไม่ต้องลำบากหรอกครับคุณเหวย พวกเรากะว่าพรุ่งนี้จะนั่งเครื่องบินไปไซ่ง่อน แล้วค่อยต่อเครื่องจากไซ่ง่อนบินกลับสีหนุวิลล์ คราวนี้ต้องขอบพระคุณคุณกับท่อน้ำเลี้ยงของคุณมากครับ หนี้บุญคุณครั้งนี้ผมจะจำใส่ใจไว้"

"คุณจางเกรงใจไปแล้วครับ ทางเราทำธุรกิจเซอวิสแบบเก็บค่าใช้จ่าย การอำนวยความสะดวกให้ลูกค้ามันเป็นหน้าที่หลักของเราอยู่แล้ว ในเมื่อคุณควักเงินจ่ายมาแล้ว ก็ไม่ต้องมาเกรงใจกันหรอกครับ"

เขาพูดพลางเปิดกระเป๋าสะพายคู่ใจ ควักเอาปึกนามบัตรหนา ๆ ออกมาขยับเลือกดูครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงนามบัตรใบหนึ่งที่มีลวดลายซับซ้อนระบุอักษรสองภาษาทั้งภาษาเวียดนามและภาษาจีนยื่นส่งให้ผมด้วยสองมือ