บทที่ 438: สีสันแห่งไซ่ง่อน

คืนนั้น หลังจากพักผ่อนออมแรงที่โรงแรมอยู่พักหนึ่ง ไอ้น้าหร่วนคังฟู กับน้าหร่วนต้าสยง น้าชายทั้งสองคนของปั๋วไป๋ไจ๋ก็ทำหน้าที่เป็นมัคคุเทศก์ด้วยความกระตือรือร้น พาร่างของพวกเราออกไปเปิดหูเปิดตาลิ้มรสแสงสีเสียงยามค่ำคืนของไซ่ง่อน โดยมีพิกัดเป้าหมายพุ่งตรงไปยังถนนสายบาร์เหล้าที่โด่งดังที่สุดของเมือง

ตามท้องถนนสายบาร์เหล้าเต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสาดส่องระยิบระยับ เสียงดนตรีดังกระหึ่มแสบแก้วหู สองข้างทางเรียงรายไปด้วยผับบาร์นับไม่ถ้วน พวกพนักงานเสิร์ฟคอยยืนเรียกลูกค้าอยู่หน้าประตู พร้อมทั้งหญิงสาวแต่งกายสุดเซ็กซี่เผ็ดร้อนที่พ่นสารพัดภาษาเพื่อดึงดูดใจลูกค้า มีทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีนแบบแปร่ง ๆ ผสมปนเปกันไปหมด พวกเราเลือกเดินเข้าไปในบาร์ขนาดกลางแห่งหนึ่งที่มองดูบรรยากาศเข้าท่าและมีลูกค้าอุดหนุนหนาตา

ด้านในบาร์เปิดไฟสลัวชวนเคลิบเคลิ้ม ตามเบาะโซฟาและโต๊ะม้าหินอ่อนมีแขกเหรื่อนั่งกันแน่นขนัด มีผู้คนหลากหลายรูปแบบปะปนกันไป โดยมีนักท่องเที่ยวต่างชาติหัวทองผิวขาว (ชาวตะวันตก) นั่งครองพื้นที่อยู่เป็นสัดส่วนที่ค่อนข้างสูง ส่วนมากพากันนั่งโอบซ้ายกอดขวา มีหญิงสาวท้องถิ่นหน้าตาจิ้มลิ้มแต่งกายวาบหวิวคอยนั่งออดอ้อนอยู่ข้างกาย พากันหัวเราะต่อกระซิกและแสดงท่าทีสนิทสนมกันอย่างเต็มที่

ดูท่าไอ้น้าหร่วนต้าสยงจะเชี่ยวชาญสนามรบแถวนี้เป็นพิเศษ เขาเดินนำทางพวกเราตรงดิ่งเข้าไปด้านใน จนกระทั่งมาถึงเบาะโซฟาวีไอพีทำเลค่อนข้างดีและกว้างขวางพอสมควร เขาเอ่ยปากอวดพวกเราด้วยความภาคภูมิใจว่า: "เจ้าของบาร์แห่งนี้เป็นคนเกาหลีใต้ สนิทกับฉันมาก! โซนนี้เขาล็อกพิกัดไว้ต้อนรับแขกประจำโดยเฉพาะเลยนะโว้ย!"

ทุกคนนั่งประจำที่พร้อมสั่งเครื่องดื่มเหล้ายาปลาปิ้ง ไม่นานนัก ก็มีกลุ่มหญิงสาวสวมกระโปรงสั้นสุดเซ็กซี่ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางจัดจ้านเดินก้าวเข้ามาทักทายภาษาอังกฤษสำเนียงเวียดนาม: "คุณผู้ชายคะ ต้องการคนนั่งดื่มเป็นเพื่อนสักแก้วไหมคะ?" เรื่องนี้ทำเอาผมค่อนข้างแปลกใจอยู่บ้าง ดูท่าในเมืองท่องเที่ยวระดับไซ่ง่อนเนี่ย ทักษะทางด้านภาษาต่างประเทศของพวกผู้หญิงบาร์จะถือเป็นวิชาชีพพื้นฐานที่ต้องมีติดตัวกันทุกคนจริง ๆ