บทที่ 442 พบเพื่อนเก่าในต่างแดน

“หมายความว่ายังไง? นายเป็นคนสั่งให้คนมาฟันฉันงั้นเหรอ?!” ผมกัดฟันสะกดกลั้นความเจ็บปวดเจียนตาย จ้องมองหลู่คุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

บนรถมีคนทั้งหมดเจ็ดคนรวมคนขับด้วย ผมกับหลู่คุนนั่งอยู่เบาะแถวกลาง ส่วนเบาะหลังมีชายฉกรรจ์สามคนที่เพิ่งร่วมวงจับตัวผมเบียดกันอยู่ สายตาของแต่ละคนดุดันดุร้าย ตามตัวยังมีกลิ่นอายความโหดเหี้ยมและคราบเลือดที่หลงเหลือจากการต่อสู้เมื่อครู่

หลู่คุนไม่ได้ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ส่ายหน้าให้ผมเบา ๆ อย่างยากจะสังเกต เห็นได้ชัดว่าแว่นตาของเขามีแววเตือนสติ จากนั้นเขาก็จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง สูดควันเข้าปอดลึก ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีกเลย

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันอันชวนขนลุก ผมเอนหลังพิงผนังรถ ร่างกายปวดระบมไปหมด สมองเริ่มแล่นพล่านด้วยความเร็ว หลู่คุนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เรื่องทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เขาเป็นมิตรหรือศัตรู?