บทที่ 443 หยางเจิงอ้อนวอนขอชีวิต

ราว ๆ สิบนาทีต่อมา รถเก๋งสีดำหลายคันก็แล่นมาด้วยความเร็วสูง ก่อนจะเบรกกะทันหันจนเสียงดังเอี๊ยดหน้าประตูโรงแรม เฉินหลง, หลินซื่อเจี๋ย, เมิ่งเสี่ยวปิน และต่งไห่หยาง นำกลุ่มคนจำนวนมากพุ่งลงจากรถ พอเห็นฉันยืนอยู่ริมถนน ทุกคนก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

ทุกคนกรูเข้ามาล้อมรอบ เมิ่งเสี่ยวปินวิ่งมาเป็นคนแรก เขาสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนและยังคงหวาดกลัวไม่หาย “ลูกพี่ เป็นยังไงบ้าง? พวกมันไม่ได้ทำอะไรพี่ใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร บาดแผลเล็กน้อยน่ะ”

ฉันโบกมือปัด ก่อนจะหันไปมองเฉินหลงและต่งไห่หยาง “พี่หลง พี่ไห่หยาง ครั้งนี้รอดกลับมาได้ ถือว่าโชคดีล้วน ๆ เรื่องมันยาวน่ะ ที่นี่ไม่สะดวก ค่อยหาที่ปลอดภัยคุยกันก่อน”

“ใช่ ย้ายออกจากที่นี่ก่อน” เฉินหลงพยักหน้าพลางสะบัดมือใหญ่ “ไป! พี่เจิ้งยังรอข่าวจากพวกเราอยู่!”