บทที่ 448 เหมี่ยวเหมี่ยว

เวลาเก้าโมงกว่าของเช้าวันใหม่ ผมตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและสดชื่นเต็มตา

หลังจากล้างหน้าล้างตาแบบง่าย ๆ ผมก็ลงมาที่ห้องอาหารบนชั้นสองของโรงแรมเพื่อกินมื้อเช้า เวลานี้มีแขกมาใช้บริการไม่มากนัก บรรยากาศรอบตัวจึงค่อนข้างเงียบสงบ

ผมถือถาดอาหารพลางกวาดสายตาหาที่นั่งริมหน้าต่าง ทว่าสายตาพลันไปสะดุดเข้ากับร่างอันคุ้นตาของใครคนหนึ่งโดยบังเอิญ

เถียนเถียน

เธอนั่งอยู่คนเดียว ลำพังเบื้องหน้ามีเพียงอาหารเช้าชุดเรียบง่าย เธอกำลังจิบกาแฟทีละนิดพลางทอดสายตามองวิวทะเลนอกหน้าต่าง มุมปากดูเหมือนจะแต้มรอยยิ้มจาง ๆ ไว้ด้วย