บทที่ 50 ชั่วโมงนิทาน

ผมเข้าใจความหมายเลยโอบไหล่เธอ หันไปชำเลืองมองประตูห้องส่วนตัวที่แง้มอยู่ ข้างในมีเสียงหัวเราะอย่างปล่อยตัวของหยางเจียฉีกับเสียงครวญครางเป็นระยะๆ ของจางอวี่ซานดังเล็ดลอดออกมา สุดทางเดิน ไฟสีเขียวของทางออกฉุกเฉินส่องสว่างอยู่ลางๆ เหมือนกำลังชี้ทาง

"ไป" ผมรับกระเป๋าถือหนังแท้มาจากมือฟางผิง ส่วนมืออีกข้างก็ถือโอกาสเลื่อนลงไปตบที่บั้นท้ายที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องของเธอเบาๆ ทีหนึ่ง

ผมกับฟางผิงสองคนขับรถมาที่โรงแรมซินซื่อเจี้ยพอเปิดห้องเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็รีบร้อนขึ้นลิฟต์ไปทันที

ประตูลิฟต์เพิ่งจะปิดลง ฟางผิงก็แนบชิดเข้ามาอย่างร้อนรน บนตัวเธอมีกลิ่นไวน์แดงผสมกับน้ำหอมคละคลุ้ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ที่ข้างคอผม: "เร็ว... กุญแจ..."

ผมใช้มือเดียวโอบเอวที่อ่อนระทวยของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็คลำหาคีย์การ์ด ชุดเดรสที่เธอใส่มาวันนี้เนื้อผ้าบางเฉียบจนน่าตกใจ ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของผิวเนื้อใต้ร่มผ้าอย่างชัดเจน กระจกในลิฟต์สะท้อนให้เห็นทรงผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ ผมลอนที่อุตส่าห์จัดทรงมาอย่างดีคลายตัวหมดแล้ว ปอยผมเส้นหนึ่งแนบติดอยู่กับไหปลาร้าที่ชื้นเหงื่อ

เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น ลิฟต์จอดที่ชั้น 18 ฟางผิงแทบจะลากผมพุ่งไปที่ห้องพัก ส้นสูงของเธอเหยียบลงบนพรมทางเดินจนบุ๋มเป็นรอยลึก พอเพิ่งจะสแกนบัตรเปิดประตู เธอก็ผลักผมไปติดกับผนังตรงทางเข้า: "ยัยพวกบ้านั่น... ทำเอาฉัน..." หางเสียงหายลับไปในริมฝีปากที่บดเบียดกัน รสหวานที่ตกค้างจากลิปสติกของเธอแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก

ผมก้มลงสูดกลิ่นที่ปกเสื้อเชิ้ต กลิ่นเหล้าที่รุนแรงผสมกับกลิ่นเครื่องสำอางที่ติดมาจากในห้องส่วนตัวพุ่งฉุนเข้าจมูก: "เจ๊ผิง เราสองคนกลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้ ไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ"

"ไอ้เด็กแสบเอ๊ย..." เสียงของฟางผิงแหบพร่าจากกิจกรรมเมื่อครู่ ใช้นิ้วลากไล้ไปมาบนหน้าอกผม "เล่านิทานได้ซาบซึ้ง... แถมยังคล่องแคล่วขึ้นทุกวันเลยนะ..."

ผมหยิบผ้าเช็ดตัว ค่อยๆ ห่อร่างที่เปียกปอนของฟางผิงไว้ หยดน้ำไหลไปตามผิวเนียนลื่นของเธอ เธอก็เอนซบผมอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้ผมเช็ดผมให้ ปลายผมยังคงมีน้ำหยดอยู่

"เจ๊ผิง ยังมี 'ห้องสิน' ภาคพิเศษอีกเรื่องหนึ่ง อยากฟังไหม?" ผมช้อนอุ้มเธอขึ้นมาในทีเดียว เธอร้องอุ๊ยออกมาคำหนึ่ง สองแขนโอบรอบคอผมตามสัญชาตญาณ

ขนตาที่เปียกชื้นของฟางผิงกะพริบปริบๆ มุมปากยกยิ้ม: "ได้สิ จะเล่าเรื่องของตัวละครไหนล่ะ?"

"ภาคพิเศษของซูต๋าจี่"

ฟางผิงหัวเราะ "พรืด" ออกมา ใช้นิ้วจิ้มที่หน้าอกผม: "รู้อยู่แล้วว่าแกมันไม่หวังดี ซูต๋าจี่เป็นนางจิ้งจอกนะ"

"งั้นเจ๊ผิงอยากจะลองเป็น 'นางจิ้งจอก' ของผมสักครั้งไหมล่ะ?" ผมก้มลงกระซิบข้างหูเธอ ถือโอกาสวางเธอลงบนเตียง

ผมโอบไหล่ฟางผิง ใช้นิ้วสางผมที่เปียกชื้นของเธอเบาๆ แล้วก็เล่าต่อ: "ต๋าจี่เทชาใส่ปาก รอคอยให้โจ้วหวัง..."

ฟางผิงเงยหน้าขึ้นมาอย่างว่าง่าย หางตายังคงแดงระเรื่อ แต่ก็ยังขยิบตาให้ผม ในวินาทีนี้ จู่ๆ ผมก็นึกถึงฉายาของเธอขึ้นมา จริงอย่างว่า ชื่ออาจจะตั้งผิดได้ แต่ฉายาไม่มีทางพลาดแน่นอน ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ แค่หางตาตวัดขึ้นมาก็แฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน นี่มันนางจิ้งจอกที่บำเพ็ญตบะมาดีๆ นี่เอง

"หวานคอไอ้เฒ่าเจี่ยงเทียนอู่มันเลย..." ผมพึมพำเสียงเบา ใช้นิ้วโป้งเช็ดมุมปากที่เปียกชื้นของเธอ ฟางผิงได้ยินแววตาก็หม่นลงไปแวบหนึ่ง แต่ก็กลับมาทำท่าทางยั่วยวนเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว เลื้อยเข้ามารัดผมเหมือนงู: "แล้วตอนนี้น่ะ... หวานคอใครอยู่ล่ะ?"

ในขณะที่ฟางผิงกำลังขดตัวอยู่ในอ้อมแขนผมอย่างเกียจคร้าน มือถือที่เธอโยนไว้บนโต๊ะข้างเตียงก็สั่น "ครืดๆ" ขึ้นมา ฟางผิงถอนหายใจเบาๆ ยื่นมือไปคว้ามือถือ แต่ผมกลับฉวยโอกาสนี้หยิกที่บั้นเอวเธฮเบาๆ ทีหนึ่ง เธอสะดุ้งสุดตัวทันที เกือบจะทำมือถือหล่น

ปลายสายมีเสียงเจือหัวเราะของหยางเจียฉีดังมา: "อาผิง เธอกำลัง 'ขึ้นคร่อม' อาเฉินอยู่ใช่ไหม?"

ฟางผิงกัดริมฝีปากล่างแน่น แต่ก็ยังเผลอหลุดเสียงครางออกมา: "อื้อ... อื้ม..."

หยางเจียฉีหัวเราะลั่นมาจากปลายสาย: "โอเค งั้นพวกเธอตามสบายเลย พวกเรากลับกันก่อนนะ!" พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที

ฟางผิงโยนมือถือทิ้ง หันขวับเข้ามาบีบคอผม: "ไอ้เด็กบ้า!" หน้าเธอแดงก่ำเหมือนเลือดจะหยด ผมเผ้าที่เปียกชื้นแนบติดแก้ม "เจ๊หยางต้องได้ยินแน่ๆ!"

ผมหัวเราะลั่นรับร่างเธอไว้ แล้วก็ถือโอกาสพลิกตัวเธอกลับไปนอนบนเตียง: "ได้ยินอะไรเหรอ?" ใช้นิ้วลากไล้ไปตามจุดอ่อนไหวที่เอวเธอเบาๆ "ก็เข้าทางเจ๊เลยไม่ใช่เหรอ?"

ฟางผิงนอนฟุบอยู่บนอกผม ลากเสียงยาวพูด: "อาเฉิน～ ฟังนิทานที่แกเล่าแล้วมันทำให้ฉัน... ได้รับประโยชน์อย่างลึกซึ้ง～ ได้เรียนรู้อะไรตั้งเยอะแน่ะ～"

ผมบีบแก้มที่แดงระเรื่อของเธอเบาๆ: "งั้นก็ลองว่ามาสิ ว่าได้เรียนรู้อะไรไปบ้าง?"

จู่ๆ เธอก็พลิกตัวขึ้นมาคร่อมผม ผมยาวที่เปียกชื้นห้อยลงมาบนหน้าอก ในแววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์: “ก็ได้เรียนรู้ 'การทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งและรุนแรง' ไงล่ะ”