บทที่ 51 คำแนะนำของพี่หวัง

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ไฟนีออนริมถนนค่อยๆ สว่างขึ้น รถของฟางผิงค่อยๆ จอดลงที่หน้าร้าน

ตอนที่ผมผลักประตูลงจากรถ ก็เห็นเฉินหลิงกำลังถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่หน้าร้านพอดี เธอสวมเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนส์ ปลายผมปลิวไสวเบาๆ ตามสายลมยามเย็น

พอเห็นผมลงมาจากรถของฟางผิง ท่าทางของเฉินหลิงก็ชะงักไปทันที นิ้วของเธอที่กำด้ามไม้กวาดอยู่ก็บีบแน่นขึ้น

ฟางผิงที่อยู่ในรถขยิบตาให้ผมทีหนึ่ง แล้วก็เหยียบคันเร่งขับจากไป ไฟท้ายวาดเป็นเส้นสีแดงสองสายในแสงสลัวยามค่ำ

ผมเดินไปอยู่ตรงหน้าเฉินหลิง เธอก้มหน้าก้มตา ใช้ไม้กวาดลากไปมาบนพื้น ไม่ยอมเงยหน้ามองผม

"เป็นอะไรไป?" ผมยื่นมือไปเชยคางเธอขึ้น "ทำไมทำหน้าแข็งทื่อแบบนั้น?"

เฉินหลิงเบือนหน้าหนี พูดเสียงอู้อี้: "ก็ไปมั่วสุมอยู่กับ 'เจ๊ผิง' ของแกมาอีกแล้วน่ะสิ..."

ปลายจมูกเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะลมพัดหรือเพราะสาเหตุอื่นกันแน่

ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้ รวบเอวเธอดึงเข้าร้าน: "ออกไปคุยธุรกิจน่า อย่าคิดมั่วซั่วสิ"

หลิงขัดขืนอยู่แวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมให้ผมกอดไว้ แค่แอบใช้นิ้วขยุ้มชายเสื้อของผมไว้เบาๆ

"แค่คุยธุรกิจจริงๆ เหรอ?" เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าอยู่ใต้แสงไฟ "แล้วทำไมบนตัวถึงมีกลิ่นน้ำหอมล่ะ?"

ผมกำลังจะอ้าปากตอบ โทรศัพท์บ้านในร้านก็ดังขึ้นมาทันที เฉินหลิงถลึงตาใส่ผมทีหนึ่ง แล้วก็หันหลังกลับไปรับโทรศัพท์ แผ่นหลังของเธอฉายชัดว่าไม่พอใจอย่างมาก

ผมลูบจมตัวเอง ลองดมที่แขนเสื้อก็มีกลิ่นน้ำหอมของฟางผิงติดอยู่จริงๆ จมูกของยัยเด็กคนนี้นี่ไวชะมัด

สองทุ่มตรง มือถือก็สั่นขึ้นมาทันที ผมเหลือบดูเบอร์ เป็นของจงฉิง

"อาเฉิน" ปลายสายเป็นเสียงของจงฉิงที่เจือความเกียจคร้าน ในพื้นหลังยังมีเสียงไพ่นกกระจอกดัง "กราว" "คืนนี้ช่วยแทงหมายเลขพิเศษตัวเดียวให้หน่อย สามแสน"

"ได้เลยเจ๊จง" ผมถือโอกาสดึงสมุดบัญชีมา จดลงบนกระดาษ

จงฉิงหัวเราะเบาๆ: "เมื่อตอนบ่ายทำไมถึงรีบชิ่งหนีไปกับอาผิงเร็วนักล่ะ? สองคนแอบไปทำเรื่องไม่ดีอะไรกันมาหรือเปล่า?"

เฉินหลิงที่กำลังจัดของอยู่ข้างเคาน์เตอร์ มือชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด ผมขยิบตาให้เธอ แล้วก็หัวเราะใส่โทรศัพท์: "เจ๊นี่ฉลาดจริงๆ เรื่องอะไรก็ปิดเจ๊ไม่มิดเลย"

จงฉิงหัวเราะด่าว่า "ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์" มาตามสาย แล้วก็กดเสียงต่ำทันที: "เรื่องเมื่อตอนบ่าย ห้ามเอาไปพูดมั่วซั่วข้างนอกล่ะ รู้ไหม?"

"วางใจได้เลย" ผมเหลือบไปเห็นท่าทางที่เฉินหลิงกำลังเงี่ยหูฟัง ก็เลยจงใจพูดเสียงดังขึ้น "ปากผมหนักยิ่งกว่าตู้เซฟซะอีก"

วางสายโทรศัพท์ เพิ่งจะวางมือถือลง เฉินหลิงก็มายืนอยู่ตรงหน้า แก้มป่องเหมือนหนูแฮมสเตอร์: "นี่ 'เจ๊' ไหนอีกเนี่ย?"

ผมวางหูโทรศัพท์ หันไปโบกสมุดบัญชีในมือให้เฉินหลิงดู: "นี่ไง ธุรกิจที่เพิ่งคุยตะกี้ พวกเจ๊ๆ นี่น่ะ เทพเจ้าโชคลาภทั้งนั้น"

เฉินหลิงเบ้ปาก: "ฉันว่านางจิ้งจอกมากกว่า" เสียงเธอไม่ดังไม่เบา แต่ก็ดังพอให้ผมได้ยิน

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ มือถือก็ดังขึ้นมาอีก คราวนี้เบอร์ที่โชว์คือหยางเจียฉี ผมรีบกระแอมไอให้คอโล่งก่อนถึงจะกดรับ: "สวัสดีครับเจ๊เจียฉี"

"ได้ยินอาฉิงบอกว่าที่แกรับแทงหวยด้วยเหรอ?" น้ำเสียงของหยางเจียฉีมีโทนของผู้มีอำนาจเหนือกว่าติดมาด้วย ทุกคำพูดเหมือนกำลังออกคำสั่ง "คืนนี้ช่วยซื้อ 'นักษัตรพิเศษ' ให้หน่อย มังกร, เสือ, ไก่, หนู, วัว เอาอย่างละสี่หมื่น"

ผมคิดในใจอย่างรวดเร็ว: "รวมเป็นสองแสน ถ้าถูกอัตราจ่ายคือ 11.4 เท่า" ตอนที่ปากกาลูกลื่นจดตัวเลขเหล่านี้ลงบนกระดาษ เฉินหลิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตาโต นี่มันเทียบเท่ากับเงินเดือนยี่สิบปีของคนงานธรรมดาๆ เลยนะ

"ได้" หยางเจียฉีหยุดไปแป๊บหนึ่ง แล้วก็กดเสียงต่ำทันที "เรื่องวันนี้..."

ผมเข้าใจความหมายทันที: "วางใจได้เลยเจ๊" "นอกจากผมแล้ว จะไม่มีผู้ชายคนที่สองได้รู้เรื่องนี้เด็ดขาด"

ปลายสายมีเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างพึงพอใจดังมา: "รู้จักความ" พร้อมกับเสียง "คลิก" การสนทนาก็จบลง

หลังจากวางสาย เฉินหลิงทำท่าอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ผมก็พูดขัดขึ้นมา: "ฉันต้องออกไปข้างนอกหน่อย" พูดจบก็หยิบกระดาษที่จดโพยหวยไว้แล้วเดินไปที่ร้านพี่หวัง

ผมโยนกระดาษแผ่นนั้นให้พี่หวัง: "คืนนี้แทงให้ผมสองโพยนี้ด้วย"

พี่หวังรับกระดาษไปดู: "แกนี่มันเจ๋งจริงว่ะ สองโพยก็ปาเข้าไปสี่แสนแล้ว"

คืนนั้นที่ห้องไพ่ไม่มีวงพนัน เก้าโมงครึ่งผมก็นั่งรอการออกรางวัลอยู่ที่ร้านพี่หวัง

ทีวีเครื่องเก่าในร้านหน้าจอเป็นสโนว์กะพริบไปมา สัญญาณช่องฮ่องกงติดๆ ดับๆ

"ออกแล้วๆ!" พี่หวังตบหน้าขาตัวเองทีหนึ่ง ชี้ไปที่ลูกบอลสีที่กำลังหมุนอยู่ในทีวี

หมายเลขพิเศษตัวสุดท้ายหยุดอยู่ที่ 07 เป็นนักษัตรไก่

ผมรีบหยิบโพยหวยออกมาตรวจดูทันที โพยหมายเลขพิเศษ 300,000 ของเจ๊จงถูกรางวัล ส่วนนักษัตรห้าตัวที่หยางเจียฉีซื้อก็มีไก่อยู่ด้วย

"เจ๊จงชนะ 270,000 ส่วนเจ๊หยางชนะ 256,000" ผมคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว

พี่หวัง: "ไอ้หนูอย่างแกฟันค่าน้ำไปสองหมื่น กับส่วนต่างอัตราจ่ายอีกสามหมื่น ฉันขอหักสองพัน"

"ต้องจ่ายให้แกห้าสิบแปดหมื่น" "นั่งเล่นอีกแป๊บ พวก 'โฮ่วจวง' (เจ้ามือใหญ่) ส่งคนมาส่งเงินยังต้องรออีกสักพัก"

จู่ๆ พี่หวังก็กดเสียงต่ำ: "อาเฉิน ตอนนี้แกมีลูกค้ารายใหญ่สองรายนี้อยู่ในมือแล้ว ไม่คิดจะลอง 'กินเอง' บ้างเหรอ?"

"หมายความว่าไง?" ผมวางสมุดบัญชีในมือลง

นิ้วของพี่หวังลากไปมาบนโต๊ะ: "ก็อย่างเช่น พวกเธอแทงคู่คี่มาหนึ่งแสน แกก็ส่งยอดมาให้ฉันแค่เจ็ดหมื่น หรือแปดหมื่นก็พอ ที่เหลืออีกสองหมื่นแกก็เก็บไว้ 'กิน' เองเลย เล่นพนันสู้กับพวกเธอโดยตรง แบบนี้หาเงินได้เร็วกว่า"

ผมส่ายหน้า: "แต่ตอนนี้ผมไม่มีเงินทุนเลย แค่กินค่าน้ำไปเรื่อยๆ ก็มั่นคงดีแล้ว ขืนไปเล่นตามวิธีของพวกเธอ ถูกสักสองสามงวดผมก็เจ๊งพอดี"

"แกนี่มันโง่จริง" พี่หวังเขยิบเข้ามา พูดเสียงเบายิ่งขึ้น "ก็อย่างคืนนี้ไง แกฟันค่าน้ำจากพวกเธอมาสองหมื่น ส่วนต่างอัตราจ่ายอีกสามหมื่น"

เขาหักนิ้วนับ "แกก็เอาเงินห้าหมื่นนี่แหละมาเล่นวัดดวงกับพวกเธอ ถ้าคืนนี้พวกเธอชนะ แกก็แค่เจ๊าตัว แต่ถ้าพวกเธอแพ้ แกก็จะได้กำไรเพิ่มอีกสองหมื่น กลายเป็นเจ็ดหมื่น"

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ หน้าร้านก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังเข้ามา รถซานตาน่าสีดำคันหนึ่งจอดเทียบที่หน้าประตู วัยรุ่นสองคนหิ้วกระสอบป่านตุงๆ ใบหนึ่งเดินเข้ามา

พี่หวังรีบดึงประตูม้วนของซูเปอร์มาร์เก็ตลงทันที

"เฮียหวัง ยอดของคืนนี้" หนึ่งในนั้นที่ตัดผมสกินเฮดวางกระสอบลงบนพื้น เสียงดังตุ้บ

คืนนี้ลูกค้าของพี่หวังเองก็ชนะไปสามหมื่นกว่า เขาแก้ปากกระสอบ เทเงินข้างใน "กราว" ลงบนพื้น แบงก์ร้อยเป็นปึกๆ ถูกมัดไว้ด้วยหนังยาง ปึกละหนึ่งหมื่น

พี่หวังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น นับเงินคร่าวๆ สองรอบ

"ทั้งหมดก็ประมาณหกแสนสอง" พี่หวังตบฝุ่นออกจากมือ หยิบบุหรี่จงฮว๋าสองซองออกมาจากลิ้นชักโยนให้วัยรุ่นสองคนนั้น "ลำบากพวกแกแล้ว"

พอคนส่งเงินกลับไปแล้ว พี่หวังก็ดึงประตูม้วนของซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นมาใหม่: "อาเฉิน รอให้แกมีเงินทุนหนาๆ กว่านี้ก่อน ค่อยๆ 'กิน' ให้มันหนักขึ้นก็ได้"

เขาหรี่ตา ใช้นิ้ววาดวงกลมไปมาบนโต๊ะที่มันเยิ้ม "เชื่อฉันเถอะ ตอนนี้หวยฮ่องกงมันเพิ่งจะเริ่มฮิต ยังไม่มีใครเสียหนักๆ หรอก"

เขาหยุดไปแป๊บหนึ่ง น้ำเสียงพลันเคร่งขรึมลง: "เจ้ามือใหญ่กล้าเปิดรับแทงสู้กับนักพนันทั้งสังคมแบบนี้ ต่อไปในอนาคตมีคนเสียจนต้องกระโดดตึกอีกเพียบแน่ เส้นทางของนักพนันน่ะมันมีแค่สายเดียว!"

"สายไหนเหรอ?"

พี่หวัง: "ทางตายสายเดียว"